Башы
.




Төшөк икая Суроо-жооп Таанышуу бурчу Аралаш

Страницы:  1  2  3  4  ... 300
2-бөлүм (01.01.2020 : 09:21:37)
    2-бөлүм
    Ошентип, жыл артынан жыл өтүп, 9-класска да келип калдым. Кайтаруучум кыйын болдубу, же чын эле көңүлүмө жаккан жигит жолукпадыбы, айылдын дээрлик бардык боз уландарынан баштап, бойдок жигит, ал турмак улуу эле кишилердин да ашык болгонуна карабай эч ким менен мамиле түзбөдүм. Түнү үйүн тегереги ышкырыкка толуп, жигиттер келишсе да, жылуу төшөгүмө кирип, кыялданып жатууну жактырчумун. Бир күнү эле түн ичинде ойгонуп кеттим. Кулагыма кыңшылаган кыздын дабышы угулду. Эмне болуп кетти деп эсим ооп, башымды аста көтөрүп карай салсам агам төшөктө жатып алып, телевизордон кино көрүп атыптыр. А киносу алиги темасында экен. Түндүн бир оокумунда ушундай кинолор берилерин кийин билдим. Калп эле оодарылып, ойгонгонсуп койдум эле, дароо телевизорду өчүрө салды. Денем дүүлүгүп бир башкача болуп чыктым. Эки санымдын ортосу ысып, ал ысык алкымыма да жетип, оозумдун ыпысык дем чыгып, ал бетимди кызартты. «Келиңизчи, тартынбай коюнума кириңизчи», – дедим агама. Албетте, ичимден. Сыртымдан айтууга даай албадым. «Тартынбаңызчы, кириңизчи коюнума», – деп ичимден жалынып-жалбарып, суранып аттым. Уктагандай болуп көзүмдү жумганым менен ичим өрт менен жалын. А агам аны сезип койсочу. Эмчек кабым анан трусам эле бар болчу, ысуулап жуурканды тээп таштадым. Бир убакта агам да менин жарым жылаңач кейпимди көрүп, дүүлүгүп кетти окшойт, акырын жаныма жылып келди. Колун жакындатып, эмчегимди сылагылады. Мен катуу уктаган адамдай болуп, демимди да чыгара албай жатам. Анан эмчек кабымды ылдыйлатып, үрпүн чыгарды да, жаш баладай болуп аймалап соро баштады. Мындан ары уктамыш болуп жатууга мүмкүн эмес эле. Эми эле ойгонгондой баш көтөрө калып, жаагына бир чаптым: «Уяты жок! Азыр атам менен апама айтам!» Ордумдан туруп жөнөмүш болсом, кучактап төшөккө баса калды.
    – Жо-ок, жаным, кызууланбачы. Биз эми чоңойуп калдык го, ушинтип эркелешип туралы да. Мына бул кинону көрсөң, орустар өгөй бир тууганы менен боло беришет экен, – деп телевизорду күйгүзө салды эле, ал жакта так эле секстин кызуу жүрүп аткан учуру экен. Мен аны көрүп токтоно албадым, ден-боюм чыбырчыктап, жан жерим кызыктай болду да калды. Агам абалымды байкадыбы, тартынбай кучактады. Мен да анын кучагына кирдим. Эринин эриниме такап, калбыйган эриндери менен менин оозумду шилекейлеп өөп баштады. Мен да тилимди сунуп, анын оозунун ичине киргиздим. Кыздардан уккам да. Укканымды жасадым. Биринчи өбүшүүм эле, тилимди болушунча сорду, түбү ооруганына да кайылмын, жагымдуу сезимдерге башым чулганып жыргап жата бердим. Бир убакта моюнумду аймалап келип, эмчегимди өпкүлөп, үрпүн оозуна салды. Мен ээрип болбой калдым. Эс-учумду жоготуп салгандай эле болдум. Бир убакта эсиме келсем, трусамды да, эмчек кабымды да чечип салыптыр. Өзүнүн трусасын чечип аткан экен.
    – Эмне болду? – дедим.
    – Кыздыгыңды алайынчы? – дейт үнү дирилдеп, колдору да калтырап алган.
    – Жок, жөн эле ушинтип өбүшөлүчү, – дедим мен. Трусамды кийе салдым.
    Ал зордогондон корктубу, же жаш бала кантсе да ыкка тез көнөбү, «макул» дей салып, дагы өбүштүк. Колу ылдыйлап трусамдын ичине колун салып, манжаларын андан ары киргизе баштады. Мындайга биринчи жолу туш болуп атсам, анын кесепетин кайдан билмекмин, башка дүйнөгө туш болгондой магдырап жатам. Башын буттарымдын ортосуна алып барып, трусамдын бир өңүрүн кайрыды да, жан жеримден соруп кирди. Мен чыдабай катуу кыйкырып жибердим. Үнүм катуу чыкты, аркы бөлмөдөгү апамдарга угулду окшойт, апамдын биздин бөлмөгө келатканы байкалды. Агам шарт туруп, эки аттап төшөгүнө жетип, кирип кетти. Мен да жуурканымды жамынып, эч нерсе билбегендей көзүмдү жумдум.
    Апам кирип келгенде экөөбүз тең «катуу» уйкуда жатканбыз. Апам бизди карап, мени түшүндө чоочуп кыйкырды окшойт деп ойлоп, көңүлү жайландыбы, жанымда отуруп, башымды сылап кайра чыгып кетти. Ал чыгаары менен аңдып жаткан агам боортоктоп жылып жаныма келди. А мен апамдан коркуп кеткендиктен каалоом кайтып кеткен болчу.
    – Бар кетиңиз! – дедим орой, көкүрөгүнөн түрткүлөп.
    – Койчу, эми Ханум, эми эле жыргап атпадык беле? – деп болбойт. Дагы да өбүшүүгө аракеттенип, колдорумдун түртүп турганына карабай, оозу менен оозумду көздөй эңилет.
    – Болду! Жакпады! – дедим.

    ●●●
    Эртеси ойгонуп, төшөгүмдө бир топко турбай жатым. Агам уктап жатыптыр, бир убакта түнкү кылыктарыбыз эсиме кылт уруна түштү. Бетим чымырап, жер жарылса кирип кетчүдөй эле болуп уялдым. Агам тургуча деп шашып-бушуп дабыш чыгарбай кийинип, сыртка чыга качтым. Апам уй саап бүтүп, колуна сүт куюлган чака көтөрүп малкана жактан келатыптыр. Өгөй атам бадага уйларды айдоого короодон эми чыгара баштаган экен. Апам мени көрүп таң калганынан кашык серпти:
    – И, Кудай жалгап, бүгүн эрте тургансың? Ооруп калган жоксуңбу?
    Түшүндүңөр да, мен эртең менен эрте турган сергек кыздардын катарына кирбейм. Мектепке ойготордо апамдын «тили жешилет». «Тур, тур дейм» деген сөз менен башталып, акырында чыдабай кетип, «Лакыйган өлүк-тиригиңди көрөйүн, элдин кыздары таң заардан туруп уй саап, нан жаап анан мектебине кетишет. Муну бир саат калганда ойготсом да болбойт», – деп сүйлөнүү башталат. Кээ бир күндөрү сүйлөнгөнүнө да кайыл болуп, башымды жуурканга катып, ширин уйкунун жетегине жетеленем. Андайда апам жуурканымды бир силкип ачып, чоңойуп калганыма карабай далыма эки-үч жолу күп эттире чабат. Анан эр болсоң дагы уктап көр. Апам карылуу аял, муштуму эркектикиндей бар. Анан да абдан катуу.
    – Байке, уйду бадага мен кошуп келейин, – дедим апамдын какшыгын укпаган өңдүү өгөй атама карап. Апам ансайын таңыркады.
    – Бул кыздын түшүнө албарсты кирген окшойт.
    – Апам, – дедим, – Албарсты кирсе адам ныксырап уктайт. Демек, бүгүн менин түшүмө периштелер кирди.
    – Ий, Кудай ай, күн сайын эле периштелер кирип турса экен. Болбосо, бул кебетең менен эртең күйөөгө чыксаң бырылдап уктап жатып мени уят кыласың. Эки айдан кийин кызыңарга ырахмат деп алып келип коюшпаса эле…
    Уф! Башта-алды. Күнүгө ушул, али 16 жашка чыга элекмин, мектепте окуп жатам, а ойлогондору күйөөгө чыккандан кийинки абалым.
    Өгөй атам унчукпай колундагы таякты мага карматты. Абдан жоош киши, кой оозуна чөп албаган. Эмне десең макул, апамдын айдаган жагына гана басат го чиркин. Кээде апам мени жемелеп-жуктап, «репертуарындагы» болгон сөзүн «арнап» калганда, ичимден «сиздикиндей мурдуң кайсы десе, оозун көрсөткөн күйөөгө тийсем, уйкучу экеним деле билинбейт», – деп ойлоп коем.
    Уйду бадага кошуп кайтып келатсам сүйлөгөндө жамажайына шилекей топтолуп, быдылдап сүйлөгөн классташ кызым артымдан жете келди.
    – Ханум, сен да бадага чыктыңбы э? – деп таң калат. Кареги чыгып кетчүдөй болуп алаңдаган көз ансайын тостоет. Азыр эле апамдын сөзүнө кекиртегиме жеткидей тоюп келаткан жаным ага мурдум менен бир тийдик.
    – Чыктым! Көзүңдү көп алаңдатпачы, азыр карегиң тарс этип жарылып кетет!
    – Тилиң ачуу, – деди классташым таарынгандай терс бурулуп, үнүн жай чыгарып, – Мен жөн эле сурадым да.
    – Жөн дагы сураба!
    Аңгыча болбой бизге бет маңдайлаш айдалып келаткан бука уйлардын бирине секире калды. Тигинисин бир кулач кылып чыгарып алыптыр. Оозумду ачып, классташымдын таарынганын да унутуп, бир саамга тиктедим. Түнкү окуя дагы эсиме түшүп, бул саам уят эмес, каалоо сезими ичимди өрдөдү. Буканын ээси мени тиктеп калганын байкап, көзүмдү ала качып, кадамымды тез-тез шилтедим.
    Үйгө келсем, үйдөгүлөр дасторконго эми отурушуптур. Апам экинчи күйөөсүнөн эки уул төрөгөн, деги бир тынч отурбаган шумпайлар. Адаттарынча кашыктарын ургулашып, чыныдагы чайларын төгүшүп, апамдан уруш угуп жатышыптыр. Бирок, негедир, менин байкоомчо апам бул балдарына мага тийгендей катуу тийбейт. Көп тентектиктерине көзүн жумуп, азыр урушса, бир мүнөттөн кийин айланып-кагылып жиберет. Өгөй баласына деле ачуу тилин агытканын уга элекмин. «Эрмекбай, бул ишти жасай койчу, Эрмекбай, тамактанып алчы», – деп эле турат. Бир эле мен апамдын көзүнө желмогуз көрүнгөн.
    Агамдын бетине карай албай дасторкондо коомай отуруп, алдымдагы ашты түгөтүүгө шаштым. Апамдын жемеси көпкө күттүрбөдү:
    – Апылдабай шашпай жечи, айланайын! – көзүнүн төбөсү менен жактырбай карады.
    Башка учур болгондо бул сөзү чымын чакканчалык деле тиймек эмес. А азыр, такыр башка кырдаал да… Түнү агамдын кумар отун козгогон аялзаты болуп атпадым беле, эми апасынын жемесин уккан, мурду бырылдаган бир кызга айландым… Агам акырын ууртун жыйырып күлүп койду. Бул менин безиме тийди. Көзүм каканактап, ыйлап жиберүүдөн качып, тамагымды да жебей дасторкондон туруп кеттим.


    299
 
Страницы:  1  2  3  4  ... 300

Издание книги за счет автора
емейл:janyzak@mail.ru
+996777329784
Алган материалга шилтеме бер!
 © J.Janyzak, Kyrgyzstan 
Ссылки на взятые статьи обязательны!




Powered by WR-Guest © 2.0.2