Жаныбек ЖАНЫЗАКтын
15 китептен турган
"Ханум"
сериалынын
электрон вариантын
бир китептен алсаң
50 бирдиктен сатам!
15 китебин толук алсаң
500 бирдикке берем!


Бу китепти алам десең,
алды менен төлө:


Орусия, Казакстан
жактагылар
КИВИ кошелек менен,

Кыргызстандагылар
терминалдардан, соткаңар менен, же
Баланс кг менен
0777329784 номурга
бу китепти ГАНА алам десең
50 бирдик төлөп,
Сериалдын 15 китебин толук алсаң
500 бирдик төлөп,
квитанцияны төмөнкү сүрөттү басып,
мага ватсапка жибергиле:



Китеп ватсапка берилет.

Алды менен окуп көр.
Эгер жакса, сүрөттү бас,
тийиштүү төлөгүч менен төлө,
квитанцияны ватсапка жибер,
китепти ошол саат аласың, буйруса.

Ийгиликтер!



Жаныбек ЖАНЫЗАК

Ханум айылга келди

повесттен үзүндү - окуп көр, жакса жазыл!

Айылды көздөй жолго чыктым. Үйдөгүлөрдүн баарына толтура белек-бечкек алып алдым эле, баштыктарымды көтөрүнүп, айылга кетчү таксилер турган жерге араң жеттим. Көтөргөнүм кытайдын чаарала баштыгы, а өзүмдүн кийингеним эми укмуш. Чачты болсо жайып алгам. Азырынча жайыла турсун, бул байкуш чач айылга жетээри менен күндүн көзүн көргөнгө зар болот го.
– Ким биринчи кетет? – дедим үймөлөктөшүп турган айдоочуларга. Баары жапырт мени карап калышты. Кээ биринин ооздору да ачылып калды. Анан эмне көкүрөк кош алаканды толтурчудай болуп силкилдеп, жамбаш дөмпөйүп, анан калса мүчө-келбетимди ансайын сынына чыгарган кийим кийип алсам. Мен алар караган сайын моюнумду созуп, каадаланып, көзүмдүн үстү менен гана карадым, өзүмчө эле түз жүргөн келин баштанып.
– Мен кетем, карындаш, бирок, кардарларым жетиштүү. Бир аз эртерээк келгениңде өзүм алып кетпейт белем, – деп бир жашы улураак байке өкүнгөнсүп айтты. Алар бирин бири карап “Кимде орун бар? ” – деп сураштырып киришти мен четте калып эле. Ошентип жатып бир таксиге отурдум. Багажникке жүктөрүмдү чыкчыйта салдырдым. Алгач айдоочунун салганын карап турсам, эптеп эле биринин үстүнө бирин коюп, алардын арасында канча орун бош калып кетип жатат. “Мындай турчу”, – деп аны арыраак түртө коюп, өзүм бардык жүктү түшүрүп, кайрадан орду ордуна, бир жылчык жерди да бош калтырбай жыйнадым. Карап турган айдоочулардын баарынын ооздору ачылды:
– Бул кыз сулуу гана эмес, тың дагы тура. Пай-пай-пай, – дешет баштарын чайкашып. Чынында, өмүрүмдө биринчи жолу өзүмдүн дарегиме карата сулуу деген сөздү уктум. Жакшы сөз жанды кандай гана эритет, башым шак көтөрүлүп, жүзүмө кан тээп, такыр эле болбой калдым. Бул кийим менен боектун кылбаганы жок тура. Мени сулуу кылып салгандан кийин иш бүттү да.
Такси шаардан чыкты. Мен терезе жактан орун алдым, жанымда эки аял. Алдыда айдоочунун жанында жаш жигит. Айдоочу кырктын кырына барып калгандай көрүнгөн байке.
– Биздин айылдан дегеле сиздей кызды көрбөдүк эле, кимдин кызысың? – деди бир кезде айдоочу байке. Алдыдагы жигит улам-улам мени күзгүдөн карап келаткан, айдоочунун суроосу майдай жактыбы, башын шарт бери буруп карады.
– Мен кайын журтума баратам, – деп кайнатамдын атын айттым эле, жигиттин көзүндөгү учкун өчө тургандай болду.
– Аа, бир баласы аркалыкка үйлөндү деп айтып жатышкан, ошол сенсиңби? – айдоочунун бул сөзүнөн кийин жанымдагы эки аял да үстү-башымды сыдыра тиктешти.
– Ботом, келин болсоң, кайын журтуңа баратсаң, алдагы чачыңды сапсыйтпай жыйып албайсыңбы? – деди аялдардын бири.
– Ой, эже кабатыр болбоңуз, Төө-Ашуудан ашкандан кийин мобул сумкамда халатым менен жоолугум бар, салынам да ыймандуу келинге айланам, – деп шыңкылдадым. Кебиме баары күлүштү, менин туура кабыл алганыма ыраазы боло түштүбү, суроо берген аял:
– Ырас, ачык маанай жакшы келин турбайсыңбы. Ошенте гой, айланайын, – деп койду.
Терезени тиктеп келаттым. Ичим бук болуп, шаардан алыс узай электе эле Нурланды сагына түштүм. Анын карашы, сүйлөгөнү, күлгөнү, кучактагы баары жүрөгүмө абдан жакын болуп калыптыр. Убактылуу коштошкон түнүбүз да укмуш өттү. Акчам көп да, көзүнө карабай таттуу-паттуу, торт, жер-жемиш, шампан көтөрүп алып барып, ал жумуштан келгиче столдун үстүн жасап, өзүм да жасанып алып күтүп отурдум. Ал кирип келип эле бир мени, бир столдун үстүн карап таң калып калды. Эмнегедир аны дайыма аяй берем, айлыгы эмнеге жетмек эле, курсагы деле тойбойт го деп. Ошондуктан, мени кучактап баштаганда токтоттум, “Биринчи тамактанып алчы”, – деп. Жыттуу сорпо да жасап койгон элем. Бир чыныга толтуруп куюп бердим эле, нан кошуп ичип алды. Андан кийин шампандан уурттап, таттуулардан татып сүйлөшүп отурдук.
– Нурлан, айтчы, мага деген сезимиң барбы? – деп сурадым. Буга дейре мындай суроону эркектер гана бериши керек деп ойлоп жүрсөм, эми кимге көбүрөөк маанилүү болсо ошол берээрин түшүндүм.
– Албетте. Мен сени сүйөм, – деп жаныма келип, мен отургучта отургам, далымдан кармап, желкемди назик укалай баштады. Анын колдору тийген жерлер от болуп алоолонуп күйүп, өрттөнүп кете жаздадым.
– Сен деген өзгөчө аялзатысың. Бул дүйнөдө сендей бирөө гана бар, ал – сен. Сага жолуктурган тагдырыма ыраазымын. Сен менин жанымсың, жүрөгүм, жашоомсуң. Сенсиз жашоомду элестете албай турган чекке жеттим, – деди акырын сүйлөп.
Менин каректерим каканактап, ыйлагым келди. Эмнеге эртерээк жолукпадым экен? Эмнеге турмушка чыга элегимде Нурланды көргөн эмесмин. Көргөнүмдө ушуга гана турмушка чыгып, азыр эң бактылуу аялдардын катарын толуктабайт белем. Ичимде өкүнүчүм жалынга айланды. Бул убакта ал дагы жагымдуу сөздөрүн айтып, желкемди укалоосун уланта берди.
– Мен эртең кетем, – дедим ыйламсырап. Ал укалаганын тык токтотуп, тиземди кучактап чөгөлөй отура калды.
– Кайда? ! Эмнеге? !
– Айылга... Кайын журтума барышым керек. Менин эми журтум ошол жакта. Тириликтерин жасап, күйөөмдү сыйлап, көп бала төрөп... таш түшкөн жерине оор болушум керек.
Нурлан унчукпады, башым тиземе жөлөп көпкө турду. Мен анын чачтарынан сылап, салаалаган көз жашымды кара түндөй болгон коюу чачтарына тамызып отура бердим.
– Ыйлаба, – деди көз жашымды алаканы менен аарчып, – Биз баары бир жолугушуп турабыз. Сен шаарга келип турасың да э?
Башымды ийкедим. Мен андан чынында ошол мүнөттөрдө “Күйөөң менен ажыраш, мен сага үйлөнөм”, – деген сөз күтүптүрмүн келесоодой болуп. Кокус Нурландын оозунан ошондой сөз чыкчу болсо, эч нерсеге карабай көзүмдү жумуп туруп, Байтурду таштап басып кетмекмин. Азыр эстегенде да жүрөгүм тыз этип алды: “Эмнеге ошентип айтпады? ” Айтпаганы үчүн гана азыр минтип моюнунан байланган итке окшошуп, каалоом жок бирок аргам да жок болуп кетип баратам.
Экөөбүз керебетке кучакташып жаттык. Эки бөлмө үй тууралуу Нурланга эч нерсе айтпагам, ал баягы бир бөлмө батиримде эле жашайт. Акчалуу болоорум менен байкушум жерге жатпасын (аны менен өзүм да, албетте) деп кенен уктоочу керебет сатып келгем. Бири бирибиздин кийимдерибизди чечип колдорубуз кыймылдап, а эринибиз чапталышты. Эрини калбыгыраак эле, сорушканда акырын тиштегилеп койсом онтоп жиберчү. Анын онтоосун угуп менин да каалоом ансайын күчөчү. Дырдай жылаңач болуп алып, денебиздин чоло жерин калтырбай кармалашып, кумарыбыз мээбизге тепкенге чейин кошулбадык. Жанжеримден суюктук бөлүнүп чыгып, эки саныма чейин акты. Анын да тик турган кайбарынын учу сууланышты. Бир кезде мени чалкалата жаткыра коюп, эки бутумду бириктирип өйдөгө көтөрдү да кайбарын жанжериме матырып жиберди. Көзүмдөн от чагылгансып, денеме мык киргендей эле болду. Оору кумарымды басаңдатмак тургай, ансайын күчөттү. Онтоп да, кыйкырып да, аны чапкылап да, башымды эки жакка серпип, бирде кайбарынан кармай калып, бирде көкүрөгүн сылагылап, ырахатка белчемден баттым. Ал да эки көзүн менден албай, анда-санда “жаным, сүйүүм”, – деп шыбырап токтобостон теминет. Анан бир кезде катуу онтодум да жаным жай ала түштү. Мага удаа Нурлан да кумардын туу чокусуна жетти. Бир аз сүйлөшүп жатабыз да, ваннага кирип жуунуп чыгып, кайра эле ачка калган адамдардай бири бирибизге жуткунабыз. Кайрадан керебетти кыйчылдатып, онтоо, кыңкыстоолор бөлөмүн жарып, дагы денебизди шалдыратабыз. Ошентип жатып таңдын атып кеткенин да байкабаптырбыз. Эртерээк жолго чыгышым керек болгондуктан, ошол бойдон кирпик көзүмдү какпадым. Жуунуп-таранып, тамак ысытып ичип, жолго камдандым. Нурлан мен кайда барсам көзүн жалдыратып ээрчип жүрдү. Анан карасам бир кезде кийимдерин чогулта баштаптыр.
– Сен кайда? – дедим, – Мени менен кетесиңби? Жан дилим менен алып кетмекмин, бирок, бизде аялдарга эки эрге тийүүгө уруксат берилген эмес да, – тамашаладым. Ал муңайыңкы айтты:
– Сен кетсең үйүңдү бошотушум керек да, кайрадан цехке барам.
– Жинди го бул, – деп жанына барып далысынан артыла кучактап, кежигесинен өөп-өөп алдым. Муңайыңкы кебетесинен ичим тим эле элжиреп кетти, – Сени көчөдө калтырып, бул батирди бекитип кетпей эле койдум. Сен мында жашай бер. Мен келгенде үйдү ачып киргенимде жүрөгүм кубаныч тартуулап, жаркырап алдымдан чык.
Нурлан кубанып кетти. Эмелеки муңайыңкы көздөрү жалжылдай түшүп, мени жерден так көтөрүп тегеретти.
– Кое бер дейм, болду, башым айланып кетти, – деп каткырдым.
– Сен менин алтынымсың! Албетте, келээриңде айтып койсоң эле, ал күнү жумушка да барбай акыйып жолуңду күтүп отурам!
– Жумушка бар. Мен келгенде кечке жуук жете тургандай болуп келем. Сени жумуштан алаксытпаш үчүн. Алдын ала эки – үч күн мурда кабарлайм. Баса, жумуш демекчи, цехтеги менин ишеничтүү адамым, “кулагым, көзүм” сен. Эмне болбосун мага айтып бересиң. Баарын байкаштырып жүр, – дедим оозунан өөп.
Ал тамашалай колун чекесине койду:
– Жарайт, жолдош шеф!
... -Аябай эле ойчул окшойсуз? – деген үндөн жалт карасам, алдыдагы жигит жыртаңдай тигилип туруптур. Жанымдагы аялдар алда качан уйкуга кетишкен окшойт, баштары машине менен кошо шылкылдап келатышат. Ошого эрдемсип сөз баштап жаткан тура. Башка убакыт болгондо тамашасына жооп кайтарып, узун жолду кыскартат белем. Азыр бир эсептен түнү менен уктабай чыкканда шалдырасам, экинчиден Нурланга болгон кусалыгым маанайымды жок кылып турат. Жаман көрүп тигилдим да кайра терезеге бурулдум. Жигит осол болуп калды окшойт, жалжайган оозун жыйып, унчукпай алдына карады. Айдоочу бышкырып күлүп жиберди.
– Биздин айылыбыздын келинин эмнеге эле жүдөтүп жатасың? Көрбөйсүңбү, чарчап турганын, көзү жумулайын деп араң баратат. Азыр он мүнөттөн кийин уйкуга кирет, – деди айдоочу. Чын эле он мүнөтт өтпөй уктап калыптырмын. Ошону менен Төө-Ашуудан ашып, жол жээгиндеги тамактануучу жайларга тамактанып алууга токтошкондо гана көзүмдү ачтым.
– Сиз уктаганда абдан сулуу болуп калат экенсиз? – деп жанагы чечек дагы жаныма шынаарлады.
– Мен уктап жатканда сизди караганга ким уруксат берди? ! – деп бурк эттим. Анан кайра жигитке астыртан көз тиксем, жапжаш, жакшына жигит экен. Ичимден кой, катуу кетпей эле коеюн, эртедир-кечтир жардамы тийип калып жүрбөсүн деп, катуу кебимди жымсалдамакка жылмайып койдум. Жылмайганымдан улам ал буга чейин айтканымды тамаша катары кабыл алып, кошо күлдү.
– Жүрүңүз, тамактаналы, – деп машинеден чыкканымда күтүп турду. Эң артында мен калыптырмын. Бул жигит болбогондо караңгыда эсим чыкмак экен. Дааратканага да чогуу барып, ал бери жактан карап турду.
– Сен кайдан болосуң? – деп сурасам, кайын журтум жашаган айылдан такыр башканы айтты. Биздин айылга жакын-жакын эместигине кызыксам, бири райондун бул учунда, экинчиси тиги учунда экен.
– Сүйлөшкөн кызың барбы, же үйлөнгөнсүңбү? – деп сурап койдум.
– О, коюңузчу, жеңе, ушул курагымда кантип үйлөнмөк элем? Аялдын да түйшүгү болот да, аял алсаң, отун ал дейт, отунумду камдай элекмин, – деп жыртаңдап. Тамашакөй, ачык-айрым бала экени билинип турат.
– Азамат жигит экенсиң жоопкерчиликти билген. Азыркы эркектердин көбү аялдын жоопкерчилиги эмне экенин билбей эле үйлөнүп алышып, аны бакмак тургай ага өздөрүн бактырып коюп жатышат, – дедим.
– А сиздин күйөөңүз кайда иштейт? – деп сурады эле, ачыгын айттым:
– Э, кайним, мен да азыр эле өзүм айткан эркектердин катарына кирген күйөөнүн аялымын. Күйөөм айылда, а мен борбор калаада иштеп акча таап келатам, – деп күлүп койдум.
– Ой десе, күйөөңүз айылда, сиз шаарда жалгыз болсоңуз, жакшы эле ойноп-күлдүңүз болушу керек э?
Бул сөз менин так эле безиме тийди. Жанагы “чын чычалайт, жалган каткырат” деген кеп чын турбайбы. Анын үстүнө Төө-Ашуудан ашкандан бери өзүмчө эле сыдыргыга салгандай түз жүргөн келин сезип алдым го өзүмдү. Акырая карадым:
– Эмне болушунча ойноп-күлгөндөргө окшоп жатамынбы?
– Жок, – деп жойпуланды жигит, – Тескерисинче, өтө эле катаал айымдайсыз. Сизге жакындамак тургай, жаныныңызга жакын даап барып сөз айтуу да кыйын болсо керек.
Ардемени кобурашып жатып колубузду жууп, тамактануучу жайга кирсек биздикилер кыркалакей отуруп, тамактанып башташыптыр. Биз да тамак заказ кылдык. Жигит улам мени карайт, а мен көрмөксөн, билмексен болуп тамактана бердим. Жуп машинеге чыгаарда, айдоочу:
– Кокуй, карай салганым жакшы болгон тура, баллондун жели чыкканы калыптыр. Алмаштырып алайын, – деп чыйпылыктап жиберди. Караңгы түн, туш тарап сүрдүү тоолор. Машинедеги сумкамдан жүн жемпиримди алып үстүмө кийдим да, адамдардан окчундай дөңсө тарапка бастым. Беш-алты кадам таштагандай деле болбодум, артымдан дабыш угулду. Жалт карасам, баягы кайним турат да.
– Эсиңиз чыкпасын деп коштоп келдим, – деди мен караарым менен актанып.
– А кокус мен бейшеп кылганы келген болсом, анда да коштоп турасыңбы? – дедим. Жигит менин ачык айтып салганыма бир оозу ачылса, экинчиден уяла түштүбү, ылдый карап, тартынчыктай жооп берди:
– Андай кылбашыңызды билем да, жана эле дааратканага алып барып келбедим беле.
Каткырып жибердим. Дөңсөдө караган бар экен, анын далдоосунан ашкананын алдындагы жарыктан улам машинени оңдоп жаткандар көрүнүп турду, а биз аларга эзели көрүнбөйбүз. Ошол жерге отура кеттим:
– Кел, жаныма отур, атың ким?
– Бакыт.
– Убакытты кыскартып сүйлөшүп отуралы. Мен сага мени коштоп жүрүүгө уруксат бердим, бирок, бир гана шарт менен, – дедим сырдуу карап.
– Мейли, эмне шарт, аткарам? – деди элпек жаныма отура калып.
– Мен азыр сага суроолорду берем. А сен так, ачык, чындыкты гана жооп беришиң керек.
– Ой, жеңе, кызыктырдыңыз, болуңуз эми суроолоруңузду бере салыңыз. Баарына чын жооп берем. Болуңуз, – деп кызыгуусу күчөп, чыдамы кете түштү.
– Апе-ей, чыдамың жок турбайбы, бул кебетеңде сени менен болгон аял жыргай албай калат го, аны жыргаткыча эле чыдамың түгөнсө керек, – деп койдум тийишмекке. Жигиттин көзү тостое түштү, менин айтканым так эле намысына тийди көрүнөт.
– Канча кыз менен болдум, бири да мага нааразы болгон эмес. Кааласаңыз, сизди да ыраазы кылам, – дейт чечек.
– Мени ыраазы кылышты кое тур, андан көрө убакытты өткөрүп кайсы кызды кантип ыраазы кылганыңды айтып берчи? – дедим.
Ачык-айрым шыпылдаган жигит мен бир суранганда эле өзү да таппай эле турганбы, эсинде калган керемет түндөрүн чубап кирди.
Бакыттын баяны
Элдин баары жеңил кийим кийинип калган апрель айы болчу. Мен жумушка барайын деп аялдамада автобус күтүп тургам, эртең менен эл көп, мен түшө турган аялдама да тыгылыш болуп келди. Кийинкисин күтсөм жумушка кечигем деп, эптеп жетип алсам деген аракет менен автобуска түштүм, элдин көптүгүнөн бут коерго жер жок. Менин алды жагымда кара чачтуу, ак кофта кийген бир кыз турган экен. Аңгыча эшик ачылып, дагы эл кире баштады мени жанагы кыздын артына жабыштыра түртүп эл сыгыла баштады. Байкасам менин аспабым кыздын жамбашына такалып калган экен, кыбырап жан киргенин туйдум. Кыз эки жагын каранып, артына кылчайды эле көздөрүбүз чагылыша түштү. Оңтойсуз абалды оңдогум келип кичине капталга жылайын десем жыла алчудай эмесмин. Анын атыр жыттуу чачы ого бетер делебемди күчөттү. Кыз эч бир сыр бербей айнекти карап, автобус кыймылдаган сайын анын жамбашына меники сүрүлө баштады, карасам кыздын фигурасы анча- мынчалардыкына караганда өтө эле сонун экен. Анын үстүнө чыпталышкан кара шымын артка болушунча чыгарып, менин аспабым анын эки жамбашынын дал ортосуна такалып, жайдан сүрүлүп жатты. Мага жагып улам автобус чайкаган сайын тереңирээк түртүп кыймылга келип, “кайф” ала баштадым. Кызды карасам ага да жаккан окшойт, эч сыр бергиси жок жон гана туруп кете берди. Мен ушунчалык дүүлүгүп анын жамбашына чып жабышып, катуу – катуу итерсем дагы, кыз эч бир шек бербейт. Акыры анын жумшак жамбашына ишимди бүтүрдүм. Ошондогу менин кайбарымдын булкуп – булкуп барып тынчыгандагы ырахатты азыр да унута элекмин. Жумушка келип, дароо эле дааратканага бардым да, жуунуп-тазаланып алып ишке кирдим.
– Ии, ошентип автобуста көп элдин арасында кийимдин үстүнөн бүтүрүп алганыңа кызды ыраазы кылдым деп кубанып жатасыңбы? – деп мен шыңкылдап күлдүм.
– Сиз мени бир эле жолу болгон деп ойлойсузбу? Мен сизге эсимде калгандарын чекесинен айтып келатпаймынбы, – деп таарына түштү.
– Жигит да таарынчак болчу беле, кийими жок жылаңачтарыңды айтчы эми, – деп жемпиримдин алдын кымтыланып, тоодон жүргөн муздак жел чыйрыктырып баштаган эле, кайниме ыктай отурдум.
– Жайкы каникулда айылда жүрсөм, шаардан жеңемдин бөлөсү келди биздин үйгө. Ал шаарда бир чон жогорку окуу жайда 3- курста окуйт экен. Менден 3-4 жаш улуу экен. Мен аны көргөндө эле сүйүп калдым десем болот. Анткени, ак жуумалынан келген, сандары, жамбашы, төшү толуп -ашып турган бакыраң көз сулуу кыз болчу. Келгенде эле жеңеме жардам берип, үй жыйнашып, кир жууп, кыймылдап жүрдү. Талаадан суугаттан келсем, кир жууп короодо отуруптур. Аркасынан байкатпай карап турсам, эңкейип- тоңкойуп кирин чайкап жатат, кийген спорт шымы өзүнө жарашып, эңкейген сайын трусысынын сызыктары даана көрүнүп калып жатты. Көп чыдабай жанына басып барсам, мага: “Суу алып берчи”, – деп жылмайып койду. Мен эки чаканы алып чуркап барып суу алып келип жанына олтуруп, бир- эки суроо берсем, жылмайып жооп берди. Анын жылмайганы мен үчүн чоң бакыттай сезилди. Ар бир кыймылы мага сексуалдуу көрүнүп, менин бир жерим зыңкыйып туруп да калды. Өзгөчө эңкейип- тоңкойуп кир жайганы. Ошентип, кеч да кирди, кечки тамакты ичип, жатаарга да убакыт келди. Баарынан кызыгы ал кайсы бөлмөгө жатат болду экен деген суроо мээме тынчтык бербеди. Анткени, үй өзү үч бөлмө, биринде байкем женем бала –чакасы менен, а мен төркү залда жатчумун. Байкем мага: “Сыртка чыгып, малды карап, эшиктерин кулпулап кой”, – деп байкем буйрук берип, телевизордон кино көрүү менен алек. Баарын жайгарып үйгө кирсем, майда балдары менен чогуу байкем да уйкуга кириптир. Балдар кечке чуркап, ойносо, байкем жумуш кылып чарчайт да. А менде уйку жок, залга кирсем жеңем эки жерге төшөк салып койуптур, меникин тиги дубал жакка, бөлөсүнө төр жакка. Мен да чарчаган болуп жата кеттим, жеңем бөлөсү менен эшике чыгып, ушактын оозун болушунча чоюшуп, жарым саат- бир саатай жок болушту. Ошо бойдон уктап кетиптирмин, эшиктин жай ачылганынан ойгонуп карасам, тиги кыз бутунун учу менен басып келип, үстүндөгү футболкасын чечип, отура калып шымын чечип ары карап жатып калды. Мен уктамыш болуп, анын аппак трусысын көрүп жүрөгүм дүк- дүк этип катуу согуп, уктамыш болуп бышылдап жатып чын эле уктап кетиптирмин. Дагы ойгонсом таң атайын деп агара баштаптыр. Көзүмдү ачып эле төр жакты карасам, жуурканынын бир чети ачылып тиги кыздын бир жамбашы даңкайып жатат. Шилекейимди жута албай, анын жамбашын көпкө карап жаттым. Аппак трусысы, оң капталынан жаткан бир жак жамбашы тим эле сонун көрүндү көзүмө. Өзүмдү колго алып, жанына жай жөрмөлөп бардым. Байкасам уйкунун кызуусунда жаткандай. “Быш- быш” этип дем алып жатат. Колумду акыры-ын трусысына тийгизсем, эч нерсе сезген жок. Ошондо менде тим эле башкача сезим пайда болду. Жуурканды жай тартсам шыпырылып түшүп, даңкайып жамбашы ачык калды. Колум менен тийип – тийбей акырын алигимди сууруп чыгып, капталынан трусысынын сыртынан тийгизип, кайра алып. тийгизип кайра алып жаттым. Бир убакта тийгизип нары түртсөм, меники эки жамбаштын ортосуна кирип барып токтоду. Кичине туруп дагы ары түртсөм, дагы кирип барып токтоду. Жылуулук байкалып меники зырпылдап баштады. А кыз эч нерсе сезбей уктай берди.
....................................................

Китеп жакса, толугу менен сатып ал.
Сүйүнчү:
"Ханум" сериалы 15 китепке созулат
жана жыргалдын жыргалы!

Китептерди бирден алсаң,
50 сомдон,
15 китепти толук алсаң
500 бирдикке берилет.

Бу китепти алам десең,
алды менен төлө:


Орусия, Казакстан
жактагылар
КИВИ кошелек менен,

Кыргызстандагылар
терминалдардан, соткаңар менен, же
Баланс кг менен
0777329784 номурга
бу китепти ГАНА алам десең
50 бирдик төлөп,
Сериалдын 15 китебин толук алсаң
500 бирдик төлөп,
квитанцияны төмөнкү сүрөттү басып,
мага ватсапка жибергиле:








Warning: include(../../bottom.htm): failed to open stream: No such file or directory in /var/www/janyz114/data/www/kitep.ru/j/j_hanum1_3.htm on line 182

Warning: include(../../bottom.htm): failed to open stream: No such file or directory in /var/www/janyz114/data/www/kitep.ru/j/j_hanum1_3.htm on line 182

Warning: include(): Failed opening '../../bottom.htm' for inclusion (include_path='.:/usr/share/php:/usr/share/pear') in /var/www/janyz114/data/www/kitep.ru/j/j_hanum1_3.htm on line 182