Жаныбек ЖАНЫЗАКтын
15 китептен турган
"Ханум"
сериалынын
электрон вариантын
бир китептен алсаң
50 бирдиктен сатам!
15 китебин толук алсаң
500 бирдикке берем!


Бу китепти алам десең,
алды менен төлө:


Орусия, Казакстан
жактагылар
КИВИ кошелек менен,

Кыргызстандагылар
терминалдардан, соткаңар менен, же
Баланс кг менен
0777329784 номурга
бу китепти ГАНА алам десең
50 бирдик төлөп,
Сериалдын 15 китебин толук алсаң
500 бирдик төлөп,
квитанцияны төмөнкү сүрөттү басып,
мага ватсапка жибергиле:



Китеп ватсапка берилет.

Алды менен окуп көр.
Эгер жакса, сүрөттү бас,
тийиштүү төлөгүч менен төлө,
квитанцияны ватсапка жибер,
китепти ошол саат аласың, буйруса.

Ийгиликтер!


Жаныбек ЖАНЫЗАК

Ханум байлыкка баш урду

Повесть, сериалдын 2-томунун биринчи китеби


“Качкан да Кудай дейт, кууган да Кудай дейт” демекчи, белди бекем бууп жолго чыктык. Поезд кылкылдап баратат. Мурда каттап жүргөндөрдүн сөзүнө кирип, “билетсиз кетсең арзан болот”, – дегендерге ишенип, билет албаган элек. Бизге окшогондорду “коенектер” деп коюшат экен. Эми Акмарал экөөбүз кулагыбызды шалпайтып, же орунубуз жок ар кимдин бошой калган орунуна отура коюп, баарына жаман көрүнүп баратабыз. Акчаны үнөмдөбөсө да болбойт эле, болгонунун баарына товар алып, болгону миң сомду кармап баратабыз. Россиянын аймагына киргиче эле бул акчабыздан дайын жок болуп калаары Кыргызстандан чыга электе эле байкалды. Казакстандын чегарасына жакындаганда ар бирибизден 100 сомдон жыйнашты проводниктер. “Акча бербесек, баштыктарыбызды бирден чачып текшеришип, убакытты алышат”, – дешти поезддеги мурда каттап жүргөндөр. Акмарал экөөбүз жолго деп эки нан, каймак май, пакеттеги чайдан экини гана алганбыз. Калганына акчабыз жетпеди да. Алыс жолду билбегенибиз ушул, каймак майды эмне кылабыз десең. Поезд бир аз жүргөндө эле ээрип, жемек тургай караганда көңүл айлана тургандай болуп калды.
– Ачка болдуңбу? – дейт Акмарал өйдөңкү кабаттан башын эңкейтип мени карап. Ал өйдөдө, мен ылдыйдагы орунга, проводниктердин купесинде бараткан элек. Бир аз уктап, эс алып алгыла деп жаткырып кетишкен. Азыр алар келишсе “ээси келсе, бээсин бер” болобуз да.
– Кыргызстандын аймагынан чыга электе тамакты эстейсиң да, али бизге дагы көп күн ачка болуп кезергенге туура келет, – дедим токтоо. Ашказаным аңтарылып, оозумдан кара куу суу келип, араң баратканымды байкаттыргым келбеди. Узак жолдо бирибиз кайраттуурак болбосок, сүйрөлүп калчудайбыз.
– Уфф, – үшкүрүнүп ары бурулду.
– Эмне акча табыш оңой деп ойлодуң беле? Капа болбо, курбум, биз да бутка турабыз, ошондо ушул поезд менен жалгыз купени алып, жаныбызга эки кырчындай солкулдаган жаш жигиттерди кошуп алып, Россияга жеткиче ой-да жыргайбыз, – десем Акмарал каткырып жиберди:
– Оо-й, Ханум, ачкадан өлгөнү баратканда да эси-дартың бир нерседе э? – деп.
– Ансыз жашоонун кызыгы деле жок го, – деп койдум.
Кыргызстандан чыгаарда поезд аз эле убакыт кармалды. Токтоп турса эле жүрөк сыгыла баштайт экен негедир, поезд сапарын улаганда Акмарал экөөбүз тең кубанып кеттик. Бирок, Казакстанга кирип баратканда болушунча азапты көрдүк.
– Казакстанга келип калдык, тез жашынгыла! – деп узатуучу аял чуркап келди. Семиз аял экен, чуркаса ашкабактай болгон эки көкүрөгү өйдө-ылдый секирип “бийлеп” жатты. Акмаралдын көзү тостойуп чыкты, бир күү менен эле экинчи кабаттан ыргып түшсө болобу:
– Кайда? Кайда? – дейт шашкалактап.
– Дааратканага киргиле. Сыртыңардан бекитип коем.
Айла жок, кирдик. Бир адам араң баткан тар бөлмөдө бири бирибиздин демибизди тыңшашып турдук. Сыртта казакча үндөр угулуп, сөгүнүп-сагынып, жүргүнчүлөрдү каалагандай калчап жатышканы билинип турду. Жүрөктөр дүк-дүк. Акмаралдын жүрөгүнүн катуу согуп жатканы жанында турган мага угулуп жатты. Кыязы, менин жүрөгүмдүн согушу да ага угулду окшойт, мени улам карап коет.
– Бул жакта ким бар? – даараткананын каалгасы күч менен тартылды. Дем алуудан да коркуп, көзүбүздү жумуп жибердик.
– Эч ким жок, – ары жактан узатуучунун үнү угулду.
– Ачып көрсөт! – казакча сүйлөп ороңдогон бирөө талап кылды.
– Азыр, ачкыч купеде.
Узатуучу аял кеткендей болду, Акмарал колумду сыга кармады. Ооруганына чыдабай аз жерден кыйкырып жибере жаздадым. Курбум менин колумду оорута кармаганын өзү деле сезбеди окшойт, көзү алайып, кареги чанагынан чыкчудай тостоет. Бир убакта ачкычтардын шагыраган добушу угулду. Узатуучу аял келди. Азыр казак милиционер даараткананын каалгасын ачат да эки “коенекти” көрөт. Анан эмне болот? Жакшы болгондо акча алат, начар жагына алса поездден түшүрүп, артты көздөй айдайт. Биринчиси да, экинчиси да бизге ылайык эмес. Бере турган акчабыз жок. Артка кетсек канча товарга күйүп кетебиз. Кайра көтөрүп барганыбыз менен муну Кыргызстанда ким алсын. Саналуу мүнөттөрдө мээме толгон-токой ой келди. Кудай жалгап, ошол учурда ары жактан каалганын артында турган милиционерди бирөө чакырып калды. Дабыштар алыстап барып угулбай калганда экөөбүз тең терең дем алдык.
– Аман калдык э? – деп Акмарал шыбырады.
– Унчукпай турчу, поезд жылгандан кийин аман калганыбызды айтышабыз, – деп шыбырай кагып койдум. Поезд бир сааттан кийин гана жылды. Бир сааттай убакыт үп, тар дааратканада терибизди агызып жанаша турдук. Качан гана узатуучу аял келип эшикти ачканда, бири – бирибизди түрткөн бойдон коридордогу терезеге чуркадык. Ачык турган терезеден шамал кирип жатыптыр. Ага бетибизди тосуп, бир аз өзүбүзгө келгендей болдук. Бизди көрүп, аял каткырды:
– Бул “малинасы” гана, азыртадан көнө бергиле, алдыда дагы далай кыйынчылыктар күтүп турат силерди.
“Оозуңа таш”, – деп алдым ичимден. Кайра “малинасы ушул болсо, чычырканагы кандай болду экен? ” – деп ойлонуп алдым.
Ушул жерге келгиче эки аял менен таанышып алдык эле. Жүргүнчүлөрдөн. Ошолордун жанына бардык.
– Жаныңыздарда бир аз отуруп турсак болобу? – десем, жактырбай карашып, бири оозунун учунан:
– Мейли, бирок, азга гана. Азыр бир уктайбыз, – деди.
Азга болсо азга да. Туруп тура берип буттарыбыз талып, шишип кеткендей эле болду. Лак эттирип отура калдык. Акмарал бутун кучактады.
– Сиздердин каттап жатканыңыздарга көп болдубу? – деп сурадым бизге уруксат берген аялдан. Кебетесине караганда кырктын ары-бери жагында. Жанындагысы курбусу окшойт, эже-сиңдиби дейин десем, тең чамал, анан да окшош эмес экен.
– Беш жылдын жүзү болду, – сыймыктангандай айтты, – Биз да башында силерчилер “коенек” болуп каттачубуз. Азыр эми акчабызды көбөйтүп алдык, жанды кыйнабай бир орунга чалкалап жатып барып-келип калганбыз.
– Сиздердин башыңыздардан өтүптүр го, бизди эптеп батыштырып алыңыздарчы, бир аз тук этип алалы, – дедим жалынычтуу. Эгерим бирөөгө жалынып көрбөгөн жаным бир канча саат отура турган орунубуз жок ар кайсы жакка темселегенден кийин эле жоош-момун болуп калсам болобу. Алдыда түн турат. Түнү бою тик туруп кетишти эстегенде чыркырап жиберчүдөй болуп турам.
– Хы, – деди аял шылдыңдагандай үстү-башыма шашпай көз жүгүртүп, – Бул жашоодо ар бир адам өзү үчүн. Бизге деле убагында кол сунуп, жол көрсөтүп, боор ачыган эч ким болгон эмес. Тозокту, азапты кечип өтүп ушул күнгө жетти.
Ушундай деди да, ордунан туруп жатканга камына баштады. Шейшепти салып, жуурканга сырт кийгизип. Курбусу да ордунан козголду. Бул бизге “бар, кеткиле” дегендей белги болчу. Акмарал экөөбүз шалпайып, алардын купесинен чыгып, плацкартка бет алдык.
– Кандай начар аялдар, ичи тар, – деди Акмарал. Байкуш бутун жакшылап кучактай албай калганына кейип жаткандай.
– Ээ, курбум, буйруса биз да начар аял болобуз, – деп далысынан таптадым.
– Мен да орун бербейм бизге окшоп жаңы иш баштагандарга. Бар кеткиле, мен жатып укташым керек бутту кенен сунуп дейм, – кыялданып алды. Мен каткырдым. Маанайыбыз ачыла да түштү. Плацкартка келсек, элдин баары жатып алышыптыр. Жарык да өчкөн. Ары-бери басып, бош орун таппадык. Купеде тыгылышып жүргүчө бизге окшогон “коенектердин” эпчилдери эчак орун таап жайгашып алышкан окшойт, айрым бир адамдык орунда эки – үчтөп буттарын айкаштырып жаткандар да бар экен.
– Карачы, бул жакта эки – үчөө болуп жатышыптыр. Акчасы көптөр купеде, ортолор плацкартта, биздей жылаңачтар орунсуз кетишет да. Байларга караганда орточо турмуштагылар бир топ берешен, жоомарт болушат окшойт, жандарына жаткырышыптыр башкаларды, – курбум өкүнгөндөй айтты.
– Поездге түшөөрдө эркек узатуучу көрдүң беле? – деп сурадым мээме бир ой кылт этип келе калганынан.
– Көргөм. Бир – экөө жүргөндөй болгон форма кийип.
– Анда, жүр ошону издейбиз, – деп алдыга жол баштадым. Акмарал менин эмне ойлоп жатканымды дароо түшүндү. Вагондорду аралап жүрүп отуруп эркекти да таптык. Биз барганда кайнак сууну кружкага куюп жатыптыр. Бизди көрүп, башын буруп тиктеп калды.
– Байке, бир түнгө сизге конокко келдик, – дедим мен жылмайып. Үстү-башымбызды сыдыра тиктеп алып, киши ууртунан күлдү.
– Силердей конокко кантип жок дейин. Киргиле. Өзүм да жалгыз бараткам, уйку да жок. Канча жылдан бери темир жол үстүндө жүрөм, негедир уктаганга үйрөнө албай койдум. Сменимди тапшырганга чейин чала уйку болуп жүрөм. Силер менен бүгүн түндү кыскарта турганыма кубанычтуумун.
Эки гана керебет коюлган чакан купеге баш бактык.
– Мунун кебетеси бир шумдук го. Кантип? – деп Акмарал шыбырады. Чын эле, тартайып арык, бет сөөктөрү уркуйуп чыгып, көзү чанагына кирген, анан арык кебетесине ылайык келбегендей барбайган мурду бар келбет-сымбат дегенден алыс калган киши экен.
– Бир түн болсо да бутту сунуп уктагың келеби? – десем, ооба дегенсип башын ийкейт, – Анда кебетесин караба, – деп койдум. Бирок, менин көңүлүм чапкан жок. Киши сүйлөп жатканда билдирбей эки бутунун ортосун карадым. “Тигинисинин” бары-жогу билинбейт. Акмаралды акырын чымчып койдум, “бул сеники” дегенсип.
– Эмнеге? – деп көзү алайды, киши дагы сыртка чыгып кетти эле, – Сен деле алсаң болот да.
– Башым ооруп турат. Баяраакта кустум өзүң көрдүң. Бүгүнчө сен эптеп тур, дагы жолдо көп кыйынчылык болот деди го, калганын мен эптейм. Мен уктап алсам жакшы болот эле.
Киши биздин келгенибизге сүйүнгөнсүп, столдун үстүнө колбаса, нан, помидор, печенье коюп, үч кружкага ысык чай демдеди. Ачка болгон элек, дароо сугунуп баштадык.
– Ай, байкуш карындаштарым, тирилик деп жүрүп жүдөгөн экенсиңер. Ал, алгыла, жегиле, – деп киши коштоп турду, биздин аптыгып жегенибизди карап.
– Сугу кирип кетпесе болду, көзүн айырбай карайт экен, куру дегенде жеп атканыбызда карабай эле койбойбу? – Акмарал нааразылана шыбырады.
– Экөөбүзгө эч кимдин сугу кирбей калды го. Кааласак биз сук киргизебиз. Ойлонбой курсакты тойгузуунун амалын кылчы, – дедим.
Курсак кампайып жайгашып отуруп калгандан кийин тиги киши баштады. Ырбайган кебетеси менен аялдарга болгон каалоосу эчак эле соолуп калган болсо керек деп ойлосом, жок дагы деле бар экен. Менин жаныма шынаарлай отуруп, колума колун коюп:
– Татынакай экенсиң. Көп болдубу товар ташыганыңа? – деп сурады. Мунун мага каалоосу түшө баштаганын туйдум да, эртерээк өзүмдөн алыстатып, Акмаралга өткөрүп берүүгө шашылдым.
– Биринчи жолу, байке... – күлүп, колумду колунан акырын сууруп алдым, – Сиз мына бул курбума жагып калыптырсыз. Аны капа кылып, мен озунуп кеткеним болбостур, – деп Акмаралды көрсөттүм. Жагып калыптырсыз деген сөз кишиги башкача таасир берди. Кунарсыз көздөрүндө нур пайда болуп, кымыңдап, дароо эле Акмарал тарапка отурду.
– Бул кыз да мага жагып турган, – десе болобу. Өзү айткандай көп жылдан бери поездде жүрө берип, алчы-талчысын жеп, бизге окшогон далай кызды жайласа керек. Өзүн өтө ишенимдүү алып отурат, уялып-тартынуу, же ыңгайсыздануу жок.
Акмарал мени жаман көзү менен бир карап алып, сыр билдирбей жылмая күлүп, кишинин кучагына кирди. Тиги аны бекем кучактап, бирдемелерди айтып баштады. мен сөздөрүнө кулак салбадым. Эки көзүм керебетте. Эптеп жатып, бутумду сунуп бир уктап алсам го. Кишинин “Сен тиги жерге жатып уктай бер”, – дешин күттүм.
– Ханум, сен сыртка чыгып сейилдеп келбейсиңби? – деди бирок киши. Эсим ооп калайын деди.
– Сейилдей тургандай паркыңар да барбы? – деп тамашаламыш болсом,
– Парк болбосо да бир тарабы терезе болгон купе вагондор бар. Барып, терезеден сыртты карап кыялданып келбесең болбойт. Бул жер тар. Акмарал экөөбүз ээн-эркин сүйлөшө албай калабыз, – деди ачык эле. Аны угуп Акмаралдын жүнү жата калдыбы, мени шылдыңдагандай карап, оозун чүйрүп койду. Муну, өзүңдөн көр, мага түртүп койдуң бул кишини, эми мен керебетке жыргап жата турган болдум дегенге окшоду. Айла жок, кылганыңдын кыйынчылыгын тартуу керек да. Эрдимди тиштеп сыртка чыктым. Бирок, купеге барганга дарманым калбай калган. Тое тамактанып алгандан кийин денем ансайын талыкшып, кирпигим жабышып калгансып, көзүм ачылбай калды да. Эшиктин түбүнө эле отура кеттим. Ичкериден тигилердин шыбырашканы угулуп турду. Бир убакта кишини онтогону угулду. Бир башкача онтогулайт экен. Аны уккан адам Акмаралды ал эмес, аны Акмарал “эметип” жатат деп ойлогудай. Бир канча убакыттан кийин анын акыштаганына курбумдун онтоосу да кошулду. Тим эле бирөөдөн качып келатышкандай ынтыга дем алышып, биринен бири өтүп кыңкысташат. Чарчап, жатаарга жер таппай өлөлбай жатсам да бул добуштардан денем бир башкача чымырап, жанжерим суулана түштү. Ансайын кулагымды эшикке такап тыңшай бердим.
– Сеники башкача экен, – деди киши, – Мындай ырахатты эч кимден албадым эле.
“Эркектердин дежур сөзү”, – деп ойлоп, бышкырып жиберериме аз калды.
– Сизге жакканыма кубанычтуумун.
– Тиги курбуң өзүнчө эле чойкое берет экен э, “алиги” бир гана ошондо болгонсуп, – десе болобу. Курбум эмне деп жооп берээрин уккум келип, демимди токтоттум.
– Ал төшөктө бомба. Аны да татып көрүңүз, – деп шыңкылдады.
Байкасам, ичкеридегилер туруп кийинип башташкандай. Өл-а, болдубу? Арадан ашып кетсе бир мүнөт да өткөн жок го.
– Канча кызды ушул жерге уйпалагансыз? Узак жолдо ар кандай нерселер болсо керек э? – ал арада Акмаралдын үнү чыкты.
– Болот да. Өздөрү келип, байке, кумарымды кандырбасаңыз азыр терезеден секирип кетем дегендер болгон. Жаңы ишке киргенимде келгендердин баарын эле баса кала берчүмүн. “Ачка” болчумун да, – каткырды, – Кийинчерээк кадимкидей жададым. Секске мына бул жеримден тойдум. Аялдын ары жагын көргөндө окшуй турган болуп калдым, чын. Көрсө анчалык катуу кетпеш керек экен да. Анан жүрүп-жүрүп тандай турган болуп калдым. Көзгө толумдуу, жакшынакай, жаштарга гана турат азыр меники. Калгандарына кыбырап да койбойт.
– Ага чейин тандачу эмес белеңиз.
– Кайдан? Аял деген ушул экен деп, колума өздөрү конуп бергенине кудуңдап эле, жашыбы, карысыбы, арыгыбы, семизиби, карап отурбай “ура” бериптирмин да.
– Карылар да келеби?
– Э, карындашым, бул поездде кимдер гана жок. Товар ташыгандар, тигил, бул жакта иштеп тез-тез каттагандар. Акчаны үнөмдөйм деп, силерге окшоп “коенек” болгондор андан көп. Документтери туура эмес болуп калып, чегарадан эптеп өтүп кетсем экен деп көзү чачырагандар мындан көп. Анан алар бизге келишет. Натура төлөйлү дешип. Төлөтүп алабыз, анын эмнеси бар экен деп. Узун түнү эрмегиң болгону жакшы да. Жөн кеткиче. Элөөдөн жашы ашкан улгайган аялдар деле бар жаш кыздай кылтыңдап турган. Азыр го мен андайларды карабай калдым, – үнүнөн сыймыктанганы билинди.
– Эркек узатуучуларга жакшы экен, аялдар... – Акмарал сүйлөп келатканда киши каткырып жиберди.
– Кандай баоесуң?. . Аялдар да жыргашат, же бул поездде жалаң гана аял жүргүнчүлөр кетип атышыптырбы? Аялдарга жигиттер чыгат, жапжаш кырчын курактагы. Силер деле мага уктай турган жер таппай келдиңерби? Ошондо-ой... – деп сырдуу бүтүрдү сөзүн. Мен күлүп жиберүүдөн өзүмдү араң кармандым. Карт карышкыр биздин эмнеге келгенибизди дароо билиптир да. Натура төлөп беришет деп. Жерге киргир, ай...
– Кел, эми уктайлы, – деген эркектин үнүн угуп, кыйкырып жиберериме аз калды: “Менчи?! ”
Дымырап дабыш чыкпай калды. Дагы бир аз күттүм да, уктап калышканына көзүм жеткенден кийин акырын кирип барып жатып алайын дедим. Экөө бир керебетке кучакташып жатып алышкан болсо, мага бир орун бош калды да. Акырын кирем да жатып уктап калам. Ушинтип ойлоп, эшикти түртсөм эле бек. Бир аз гана жылчык ачылды. Андан ары бекитилгенби жылдыра албадым. Ал жактан ичин жанталашып карасам эч нерсе көрүнбөдү.
– Акмарал, Акмарал, – деп акырын шыбырадым. Жооп болбоду. Экөөнүн тең бир калыптагы бышылдаган деми угулат. Катуу уктап калышканбы. Ыйлап жибергим келип, ээгим эмшиңдеп, жерге отура калдым. Каалгага сүйөнгөн бойдон уктап калыптырмын.
– Ким бул жерде? Ары кач. Эшикти ачайын, – деген үндөн чоочуп ойгонсом, ичкериден узатуучу киши карап турат. Турдум. Жаман көрүп. Мени түндө сыртка калтырып коюшпадыбы. Артында Акмарал турат. Азыр мени кыйкырып урушуп баштабасын дедиби, алдын ала актанып баштады:
– Кечир, Ханум, катуу уктап калыптырмын. Эшиктин алдында отурганыңды билбептирмин. Кел, жатып уктап ал.
– Эй, азыр уктаганга болбойт. Башка узатуучулар келип калышат. Анын үстүнө ар кайсы жерден текшерүүчүлөр чыгат мындан ары. Ар кайсы жерге барып, орун алмаштырып жүрө тургула. А сен, – Акмаралга жылмая карады, – Түнү кайра кел.
Мен жакты карап да койбоду. Акмарал кылыктана күлүп, башын ийкеди.
Далым, белим ооруп калыптыр. Көзүм кыпкызыл, шишиген. Кебетемди көрүп Акмаралдын боору ооруп кетти:
– Сен өзүң мага бердиң бул кишини. Ашып кетсе беш мүнөт “иштейт” экен, анан биринчи кабаттагы керебетке жатып уктап калды. Мен экинчиден ээн-эркин жаттым. Өзүң эле ала берсең болмок экен, беш мүнөт чыдасаң эле болмок.
– Бабырабай бар, жуунчу. Жыттанып атасың, – дедим. Түнү керебетке жата албай калган ызамды Акмаралдан чыгаргым келип.
– Кайдан жуунмак элем, эми жетер жерибизге жеткиче эптеп чыдайм да. – камырабайт дегеле.
– Сен чыдайсың, бирок мен чыдабайм. Жуун дедимби, жуун!
Менин мүнөзүмдү билет да, унчукпай дааратканага кирип, душтун алдында бир мүнөт болсо да туруп, шапшынып, жуунумуш болуп чыкты. Экөөбүз кайра вагондорду кыдырып баштадык.
Мындан калганын айтпай эле коеюн, айтор, ит көрбөгөн кыйынчылыкты көрдүк. Бир жерге келгенде товарларды сыртка ыргытат экенсиң, баштыктарыбызды терезеден ыргыттык. Аны бирөөлөр топтоп, машинеге жүктөп алып барышат, болбосо чегарачылар көрсө бирин калтырбай тартып алат дешти. Ыргыттык. Санааркаганыбызды айтпа, ушуну менен жоголуп кетсе, канча акчабыз күйүп кетет. Андай акчаны кайра кайдан табабыз деп, уктабай калдык. Казак-орус чегарасынан да ары-бери качып, чындап эе коенектей кулактарыбызды шалпайтып, дабыш тырс этсе селт этип коркуп жатып өттүк. Эмнеге билетсиздерди коенектер деп коерун ошондо түшүндүм. Акыры орус жергесине да кирдик.
– Кийинки станциядан түшөбүз, даярдангыла, – деп калды бизге жол баштап алып келип жаткан аял. Бул аял да курбусу менен келди, экөө бир купени жалгыз жалдашып. Бизди жол бою бир да жолу, “кирип, чай ичип алгыла”, – дешпеди. Жандарында эки жигит бар болчу. Ой-да кумардын эсин эки оодарып келишкенин туюп эле турам. Айтылган станциядан сыртка чыктык. Эми кайда дегенсип, жол билбеген улактардай Акмарал экөөбүз оозубузду ачып турдук.
– Тээ тигил автобуска түшөбүз, – деди аялдардын бири. Автобуста бизди эчак эле баштык- үштөктөрүбүз күтүп туруптур. Мен ойлогом, жергиликтүү тургундар менен кетебиз го деп. Балээсинеби, кадимки каттам автобусуна жалаң шагырап өзүбүздүкүлөр чыктык. Кытайдын чаарала баштыктары басаар жер калтырбай толгон. Акмарал экөөбүз катарлаш отурдук. Канча убактан бери жеке менчик орундуу болбогонума, азыр автобустун катуу орундугу мага мамык керебеттей эле туюлду. Автобус ордунан козголоору менен уйкуга кетиптирмин. Акмаралдын түрткүлөгөнүнөн ойгондум.
– Эмне болду? – деп көзүмдү ачсам, терезенин сыртында түн турат. Биз автобуска отурганда жарык болчу да. Таң калып эле түшүнбөй карап калыптырмын.
Акмарал үндөбөй, алдыга тигилет. Аңгыча кишилердин:
– Бол, бол, тез кыймылдагыла! – деген дабышы чыкты. Карасам спорт кийимин кийген үч киши, коробка көтөрүп алып отургандарды кыдырып келатышат. Жолдо турган баштыктарды тебелеп кенен-кесири келатышат.
– Булар кимдер? – Акмаралга шыбырадым.
– Акча топтоп жатышат. Биз кайсы акчабызды беребиз?
Артыбызда отурган аял акырын айтты:
– Соодалашпагыла. Сураганын бергиле. Көзүңөрдү көтөрүп көзүн карабагыла.
Алып бараткан миң сомубузду билгендей майдалатып алган элем. Эки жүз сом чыгардым.
– Бизде мындан башка жок, – дедим жаныма келген жигитке. Ал мени кунт кое карап, анан ыржайып күлдү.
– Мейли, бирок, башка жерден көрүшүп калсак тааныбай өтүп кетпе. Дайыма биз ушул жолдо турабыз, биз аркылуу өтөсүңөр.
Макул дегенсип башымды ийкедим.
– Эх! – деди да, бизди дагы бир сыйра карап, анан мурдумдан чымчып койду. Элдин баары жапырт бизди карашкандай болду. Алар кетишкенден кийин артыбызда отурган аял наалыды:
– Жапжаш кыздар көзүн тигип... отурган улуу-кичүүнү көзгө илбей. Эми силер ушуларга талпак болгону жатасыңарбы? – деп. Акмарал артына бурулду.
– Эже, ак көгүчкөн боло бербей жөн отурсаңызчы. Поездде жолду катар эмне кылып келгениңизди көрүп деле биз унчукпай баратабыз го. Калп эле адалсына калбаңыз, – десе болобу. Шумдугуң ку-ур, бул аялдын поездде кылганын Акмарал кайдан көрө койду экен. Дайыма эле экөө чогуу жүргөндөй болдук эле. Кызыгып, чыдамым кетти. Аял Акмаралдан ушул сөздү угаары менен тып басылды...
....................................................

Китеп жакса, толугу менен сатып ал.
Сүйүнчү:
"Ханум" сериалы 15 китепке созулат
жана жыргалдын жыргалы!

Китептерди бирден алсаң,
50 сомдон,
15 китепти толук алсаң
500 бирдикке берилет.

Бу китепти алам десең,
алды менен төлө:


Орусия, Казакстан
жактагылар
КИВИ кошелек менен,

Кыргызстандагылар
терминалдардан, соткаңар менен, же
Баланс кг менен
0777329784 номурга
бу китепти ГАНА алам десең
50 бирдик төлөп,
Сериалдын 15 китебин толук алсаң
500 бирдик төлөп,
квитанцияны төмөнкү сүрөттү басып,
мага ватсапка жибергиле:








Warning: include(../../bottom.htm): failed to open stream: No such file or directory in /var/www/janyz114/data/www/kitep.ru/j/j_hanum2_1.htm on line 211

Warning: include(../../bottom.htm): failed to open stream: No such file or directory in /var/www/janyz114/data/www/kitep.ru/j/j_hanum2_1.htm on line 211

Warning: include(): Failed opening '../../bottom.htm' for inclusion (include_path='.:/usr/share/php:/usr/share/pear') in /var/www/janyz114/data/www/kitep.ru/j/j_hanum2_1.htm on line 211