Жаныбек ЖАНЫЗАКтын
15 китептен турган
"Ханум"
сериалынын
электрон вариантын
бир китептен алсаң
50 бирдиктен сатам!
15 китебин толук алсаң
500 бирдикке берем!


Бу китепти алам десең,
алды менен төлө:


Орусия, Казакстан
жактагылар
КИВИ кошелек менен,

Кыргызстандагылар
терминалдардан, соткаңар менен, же
Баланс кг менен
0777329784 номурга
бу китепти ГАНА алам десең
50 бирдик төлөп,
Сериалдын 15 китебин толук алсаң
500 бирдик төлөп,
квитанцияны төмөнкү сүрөттү басып,
мага ватсапка жибергиле:



Китеп ватсапка берилет.

Алды менен окуп көр.
Эгер жакса, сүрөттү бас,
тийиштүү төлөгүч менен төлө,
квитанцияны ватсапка жибер,
китепти ошол саат аласың, буйруса.

Ийгиликтер!



Жаныбек ЖАНЫЗАК

Ханум шефин жайлады

"Ханум" үчилтигинин 2-томунун төртүнчү китебинен үзүндү


Караңгыда кайсалактап бири бирибизди таппай, ага болбой эле жабышып-сорушуп жаттык. Тар ваннада жакшыраак кыймылдоого орун жок. Тикебизден туруп, бек кучакташып алганбыз. Кокус эле бирибиз арыраак жылалы дей турган болсок, талп этип бирдеме тийип кулаарыбыз анык. Ошого катуу жабыштык. Ал менин эмчектеримден эки колдоп кармап, силкидетип койду.
– Кочушка толот го, – деп шыбырап.
– Анан эмне, ийне жеген иттей ирмийип жүрмөк белем, – деп шыбырадым. Катуурак дабыш чыгарууга да болбойт, сыртта балдар. Укташтыбы, уктаган жокпу ким билсин. А биз ваннага жашынып алганбыз.
– Ары карачы, – деп шымымды чече албай күймөлөндү эле, эми чечээрин чечип алып, какайып туруп калган кайбарын киргизе албай убара болуп жатат. Мен жан дилим менен, бирок кайда бурулам. Даараткана да тар, ал аз келгенсип очоктой кылып кир жуучу машине киргизип салгам. Бирдеме калдырттаган бойдон жерге кулады. Экөөбүз тең команда болгонсуп, дароо кыймылыбызды токтотуп, демибизди ичке катып сыртты тыңшап калдык. Ал жактан эч кандай шоорат болбоду. Кайра бирдей аракетибизди улап кеттик. Мен анын шымын чечип баштадым. Тизесине чейин шыпырып койдум эле калганын өзү улантты, бутун бир-эки силкип шымын чечип салды. Силккени курусун, биринчисинде машинеге тийди, экинчисинде унитазга тийип, “ой, бутум”, – деп жиберди чыдабай кетип. А мен анын бутун уруп алганына караймбы, кумарым ашып-ташып, бол эле бол деп шаштырып жатканда. Караңгыга карабай сыйпалашып жатып кийимдерибизди чечиндик. Эми кошулуу маселе жаратты. Мен артымды карап, ваннага сүйөнүмүш болдум. Бирок, өнөктөшүмдүн бою узун эле, эңкейип турган менин жамбашыма анын кайбары туш келбей калды.
– Өйдөрөөк болчу, бутуңдун учу менен турчу, – деп шыбырады. Айтканындай кылдым, сууланышкан жанжериме кайбарын такап, акырын киргизе баштады. Тизесин бүгүп алган. Мен кайбардын даамын сезе калганга, тыбырчылап жибердим.
– Болчу, тез, тез, дагы, дагы, – деп дабышымды чыгарбаганга аракеттенип ичимден кыңшылап.
Ал катуу итеринди эле кайбары суурулуп чыгып кетти.
– Ыңгайсыз болуп жатат, иттикки, – деп сөгүнүп да алды. Анан жамбашымды чалпылдата чаап-чаап алды.
– Шилекейимди гана агызат го, тозок деген ушул бейм, жаныңда турат салынчу нерсе, бирок шарт жок.
– Акырын, балдар ойгонот, – деп тыйдым. Жамбашыма чапканы жакты, дагы-дагы чаптыргым келди, бирок сыртта балдар барын унутпаш керек.
– Бул жерге отурчу, – деп унитаздын үстүн көрсөттү. Жанталашып отура калдым. Ал дагы да менден бойлуу болду. Биздин аялуу жерлерибиз дал келбей калышты. Эми кир жуучу машинеге бурду. Бирок, машиненин үстүндө отурган мага аныкы жетпей калды. Кызык эле болду иши кылып. Бир кезде какайган кайбары шаштырып жибердиби, раковинанын жанындагы текчедеги менин атыр-патыр, крем-срем сыяктуу майда-барат нерселерди тарактаткан бойдон жерге кулатчусун кулатып, мени так көтөрдү да, өзүнүкүнө туштап, киргизип жиберди. Көтөргөн калыбында бирде өйдө көтөрүп, бирде ылдый түшүрүп, өзү кыймылдабай, кумарыбызды кандырууга кириштик. Олчойгон кайбар киргенде эле качантан бери секс көрбөй, суусап жүргөн жаным көзүм аңтарылып, жанжеримден башталган ысыктыкты мээме жеткирүүгө жандалбастап баштадым. Мен да ага жардам берип, колумду артка кылып, унитаздын капталындагы темирди таяндым. Бир аз жеңил боло түштүм көрүнөт, жеңилдене дем алып, баштагыдан катуураак иштеп баштады. Караңгы ванна. Жымжырттык. Анын арасынан анда-санда алкымдан атырылып келген онтоо күч менен тыйылганга карабай, бир үзүндүсү сыртка чыккандагы добушу, бышылдаган дем алуулар гана угулуп турду. Мен ага катуу жабыштым да, жамбашымды өйдө көтөрө калып, ичимден оор онтоп алдым. Менин кумардын туу чокусуна жеткенимди байкаган өнөктөшүм да катуулап иштеп келип, денеси диртилдей, бир калыпта кыймылсыз катты да калды. Колунан эки бутум жерге түштү. Алдын ала азыр кое берем деп койбойт, же абайлап койбойт, турган жеринен шалак эттирип колун бошотту эле, андайды күтпөгөн жаным жамбашым менен катуу отурдум. А бутум өйдөдө калды сереңдеп. Жакын турганга, кенен орун болбогонго буттарым жерге тийбей калды, кашайып.
– Эмне болду? – деп коет анан. Мен денемдин жайылып, көзүм тунарган кумарлуу мүнөттөрдүн узакка созулушун каалап, жерге катуу тийсем да кайыл боло отурган жеримде унитазга далымды жөлөдүм. Ошентип үч мүнөттөй турдук. Анан экөөбүз тең бир убакта ойгоно калып, караңгы полду сыйпалап, кийимдерибизди издеп баштадык. Ошол учурда даараткананын эшиги шак тартылды. Ичинен бекитилгенге ачылбады, бирок кулп жакшы эле калдырады.
– Ким бар? – Дастандын үнү чыкты. Жанымдагынын оозун алаканым менен баса койдум, кудум эле бирдеме деп жиберчүдөн бетер.
– Мен, балам, эмне болду?
– Ичим ооруп жатат.
Кычашканын кара. “Бороондо бок кычайт” деп туура айтылыптыр. Карасаң эми, ар күн сайын түндө бутун серппей уктаган балам келип-келип бүгүн түндө дааратканага келип калганын.
– Менин да ичим ооруп жатат, балам. Ичиңди бекем басып, жуурканыңды жамынып жат эле, басылып калат, – дедим бышылдай. Кумардын күчү дагы да тарай элек эле, колу-бутумдан жан кетип, сүйлөөдөн эринип.
– Апа, чыдабай калдым, – деп балам кыйкырып жиберди. Менин шаштым кетти. Жанымдагынын колун кармасам, алаканы тердеп кетиптир. Алда кандай болот деп санааркап баштаган окшойт. Баары жакшы болот дегенсип билегинен таптап койдум.
– Бар эми бул жерде турбай керебетиңе жата тур. Мен азыр чыгам, бул жерде турсаң чыга албайм, – дедим эле балам тарпылдап баскан бойдон кетти. Мен дааратканын каалгасын шыбыр чыгарбай ачтым да, жанымдагыны жетелеп эле сырткы эшикке чуркадым.
– Трусамды таппай калдым, – деп артка кылчактайт.
– Ой, басчы, тез-тез эле. Трусаңды эртең күндүз таап, упаковкалап салтанаттуу түрдө алып барып берем, – дедим да эшикти ача салып, түртүп подьездге чыгардым да, эшикти ичинен илип алдым. Ошондо гана жүрөгүм ордуна келди. Кичине чагыңда ата-энеңден, анан күйөөңдөн, анан барып балдарыңдан коркот турбайсыңбы. Эшикти жабаарда подьезддеги жарыктан көрүп калдым, байкуш бир байпагы менен футболкасын кийүүгө гана үлгүрүптүр. Калганы колунда жүрөт. Трусасынан башкасы. Караңгыда жыйнап алганын кара. А менин үстүмдө халатым эле бар болчу. Фонарикти алып дааратканага кирдим да, биринчи эле күйгүзгөн жерден өзүмдүн трусамды таптым. Дастан чуркап келди.
– Апа, чыктыңызбы? – деп. Ошону менен тигинин ич кийимин тапканга мүмкүн болбоду.
Жаным жер тартып, жыргаган бойдон уктоочу бөлмөмө кирдим да, апакай, кыпкызыл гүлдөрү бар кооз шейшеп, жууркандуу эки кишилик, кенен керебетиме куладым. Бул ким болду дейсиңерби? Алдабай, ачыгын айтайын, кошунам. Жарым жылдан бери подьездден көрүшүп калсак баш ийкешип учурашып койчу элек. А бүгүн ушул окуя болуп кетти. Жумуштан келсем, балдарым дааратканага эшигин кең ачып коюп кирип жатышыптыр.
– Ай, эмне болду? Эмнеге эшигин жаппайсыңар? – десем, балам:
– Баяраакта жандыра койсом лампочкасы атып кетти, – деди.
– Сыныгын чогулттуңарбы, кайсы жерге түштү. Бутуңарга кирип кетпесин, кокуй, – деп эле күймөлөнүп, даараткананы шыпырып, эки- үч сыйра жууп, ошондо да ишенбей колум менен сыйпалап жатып тазаладым.
Дастанды дүкөнгө лампочка алып келүүгө жиберип, алмаштырайын десем болбойт. Атып кеткенде түбү калып кетиптир да. Эми аны кычкач менен сууруп чыгарбаса болбойт. Кылайын десем жаным ширин болуп, такыр батына албадым. Анан:
– Силер тишиңерди жууп, жатып уктай бергиле. Мен бирөө-жарымды ээрчитип келип, жасатайын, – дедим. Уктай турган убакта даараткананын жарыгын жасатып зарыл беле дейм да, жүрөгүм сезди окшойт да жолум болоорун, бүгүн жасатып койгум келип эле туруп алдым. Анан сыртка чыксам кошунам келатыптыр. Бир аз ичип алгандай түрү бар, жакындасам билинер-билинбес ичимдиктин жыты жыттанып, оолжуй басып. Мен халатчан, тапичкечен эле тепкичтен түшүп бараткам. Бул кейпимде сымбаттуу кошунам мага көңүл деле бурбаса керек деп ойлоп, жанынан өтүп баратсам, өзү сөз баштап калды.
– Ай кошуна, караңгыда кайда шашып?
– Дааратканадагы лампочка күйүп кетип, алмаштырайын десем түбү калып калыптыр. Ошого эркектин колун издеп жүрөм, – дедим күлүп. Ал өзүнүн колун карап койду.
– Менин колум жарайбы?
– Кана, көрсөтүңүзчү, күчтүү болсо эле жарайт.
– Күчтүү. Мен лампочканы мыжыкканда электр энергиянын көзү аңтарыла түшөт.
Денем быжырап кетти. Кашайгыр, качантан бери эркек көрбөй, кыймыл эмес, сөз да дүүлүктүрө баштаптыр мени. Көзүмдү сүзүп, ойсоктоп:
– Ай, анда сиз лампочкалардын кыялы турбайсызбы. Ушул жерден эле аялыңызга жеткирбей уурдап кетсем, эмне дейсиз? – дедим. Анын көзү жайнай түштү.
– Албетте, анда сизге алкыш гана айтабыз. Так эле лампочка керек болуп, шашпай тепкичтен көтөрүлүп келатканбыз да.
Кобурашып, үйгө кирдик. Мен сөөмөйүмдү оозума такадым.
– Акырын. Балдарым уктап жатышат.
Ага кычкач карматып, жарыкты толугу менен өчүрдүм да, фанарикти жандырып, дааратканага киргиздим. Анан бутумдун учу менен балдарымды байкаштырууга бардым. Денем титиреп, жанжерим кыбырап-сыбырап, ушул азыр кумарымды кандырып алууну ойлондум. Балдар уктап калышыптыр. Экөө тең бышылдап, бир кылка дем алып жатышат. Кечке ойноп, окуп чарчашты да. Кудай жалгасын дедим да, эшикти бек жаптым. Күлө сүйлөп, кошунамдын жанына келдим.
– Болчудайбы? Колуңуздан келет бекен, же жөн эле мактанып койдуңузбу?
– Кое тур, кошуна. Азыр баа бериш эрте. Биринчи даамдап көрүп, анан баа бериш керек, – деп күлдү. Орундукка чыгып, өйдө жакка башын чалкалатып, чукулап жатат. Мен бутунун алдында турдум. Алигиси так эле бетиме тушташ келди. Фонариктин жарыгында алаасын карап алып эле, кыйнала баштадым. Азыр ушул кишинин кучагына кулап, өзү айткандай күчтүү колдоруна армансыз мыжыктырып алсам го деп. Ары өтүмүш болдум да, калп эле жыгылып бараткан адамдай болуп бутунан бекем кучактадым. Башым алаасынын ортосуна кептелди.
– Ой, караңгыда каман күркүрөйт болуп, жыгылып кете жаздабадымбы, – дедим ошол турушумда шыбырап. Менин жылуу демим кайбарына жетти окшойт, кишинин колу шалдайып ылдый түштү. Ошол абалыбызда бир топко турдук.
– Сен мени кыйнап жибердиң го, – деди орундуктан ылдый түшүп, билегимден кармап. Кычкачты даңгыр эттирип полго таштады.
– Эмнеге кыйнайм? Бир лампочканы алмаштыра албай ушунча кыйналдыңызбы? – дедим кылыктуу, акырын сүйлөп, ага өзүмдү жакындатып. Анан башталып кетти. Мен эшикти ичинен илүүгө гана араң үлгүрдүм... Ошону менен лампочка алмашпай калды, а бирок, кумарымды кандырдым.
Улам жасагандарыбыз эсиме түшкөн сайын денемди жагымдуу ысыктык каптап, жыргап жатып уктап кетиптирмин. Түшүмө ысымын да айтпай кеткен кошунам кирип чыкты.

Ххх
Менин жашоом айлампага түшүп калгандай эле болду. Килейген бөлүмдүн чокусуна отургандан бери бош убактым азайып, чуркоо, шашкалактоо көбөйдү. Эртең менен тура калып, шашылып жуунуп да, эртең мененки нанүштөнү дасторконго коюп да, ал арада балдарга: “Тургула! Ой, тургула дейм! Дастан, тур, Сайкал, тур!” – деп тотукушча кайталап, кийинип, балдардын курсагын тойгузуп, өзүм эптеп бир кружка кофе ичип алсам, ошого ыраазы болуп, боенуп, чар көпөлөк айланам. Анан балдарды кийинтем, китептерин баштыгына салыштырам, айтор, ар бир нерсеге менин колум тийбесе болбойт. Анан аларды шаштырып жатып, сыртка чуркайбыз. Кыштын күнү машинени от алдыруу да көп убакытты талап кылат. Эптеп жатып жолго чыгып, бирин мектепке, бирин бала бакчага таштайм. Анан жумушка келем. Дайыма кечигип. Бирок, жетекчи кечикпейт, жетекчи кармалат эмеспи. Мага баарынан кол алдымдагылардын менден ыйбаа кыла карап, жанталаша учурашканы жагат. Андайда башым булутка тийгенсип, мурдумду өйдө каратып дегеле болбой калам. Ушул турган абалымдай төрөлгөнсүп, мадырайганымды кантейин.
Азыр да баары жабыла учураша башташты. Мен коридордон башымды бийик көтөрүп, бийик такамды такылдаткан бойдон иш бөлмөмө жеттим. Эшик ачык экен. Ичинде пол жуугуч кыз пол жууп жатыптыр.
– Дагы кеч баштагансың го! Канча айтам мен келгиче мизилдетип жууп чыгып кет деп! – деп ачуумду бүрктүм. Жаш кыз башын ийинине катып, коркуп кетти.
– Дагы бир жолу мен келгенде алдагы швабраң менен бутка чалынып жүрсөң, жумуштан айдап жиберем! – дедим акшыңдап. Ал башын ийкегиледи:
– Макул, макул. Экинчи кайталанбайт. Кечирип коюңуз.
Столун үстүндө толгон-токой кагаздар, папкалар турат. Бирин өйдө көтөрүп, түбүн колум менен сүрттүм. Манжама билинер-билинбес чаң урунду.
– Бул эмне, ыя? ! Көзүң барбы сенин?! Тазалаганың ушулбу?! Билип кой, эптемей иштеп айлык алам дегендер менде узакка кармалышпайт. Мен баарыңарды сыртыңардан эле эмне ойлоп жатканыңарды билип коем!
Кагаздарды ары-бери ыргытып, кызга чүпүрөктү таза жууп келип, дагы бир ирет сүртүп кетүүсүн талап кылдым. Ал бүжүрөгөн бойдон барып аткарды. Башчы болгонума бир жыл болуп жамбашымды болушунча батырып эле алдым да. Шеф убадасын кармап, мага тийишкен жок. Башында ишти алып кете албай бөлүмдөгүлөрдүн баарынан жардам сурап жүрдүм. Андайда эпилдеп-жепилдеген мүнөзүмдү жоготподум. Анан башчысы алды-артына түшүп жатса, кайсы кызматкер ийикпесин. Баары мени сүрөп кетели дешип, колдорунан келген жардамды беришип, билбегенимди жан дилдери менен үйрөтүштү. Ал арада атайын курска барып окудум. Ошентип, эки тизгин бир чылбырды колума кармап, ким кыйын да, мен кыйын болуп чыга келдим. А азыр такыр башка адаммын. Мурдагыдай кол алдымдагылар менен жылуу-жумшак сүйлөшүү деген жок, антсем башыма чыгып кетишпейби. Жетекчи менен катардагы кызматкердин ортосундагы чийинди сакташым керек да. Беш мүнөт жумуштан кечиккендерге түшүнүк кат жаздырам, экинчи кечикпейм деп албарсты антын алам. Чогулушта болсо бирин койбой кууруп алам. Бир нерсени билип алсам болду, ошону кечке кайталап, бардык жактан маалыматы бар адамдай өзүмдү шумдук сезем...
....................................................

Китеп жакса, толугу менен сатып ал.
Сүйүнчү:
"Ханум" сериалы 15 китепке созулат
жана жыргалдын жыргалы!

Китептерди бирден алсаң,
50 сомдон,
15 китепти толук алсаң
500 бирдикке берилет.

Бу китепти алам десең,
алды менен төлө:


Орусия, Казакстан
жактагылар
КИВИ кошелек менен,

Кыргызстандагылар
терминалдардан, соткаңар менен, же
Баланс кг менен
0777329784 номурга
бу китепти ГАНА алам десең
50 бирдик төлөп,
Сериалдын 15 китебин толук алсаң
500 бирдик төлөп,
квитанцияны төмөнкү сүрөттү басып,
мага ватсапка жибергиле:







Warning: include(../../bottom.htm): failed to open stream: No such file or directory in /var/www/janyz114/data/www/kitep.ru/j/j_hanum2_4.htm on line 167

Warning: include(../../bottom.htm): failed to open stream: No such file or directory in /var/www/janyz114/data/www/kitep.ru/j/j_hanum2_4.htm on line 167

Warning: include(): Failed opening '../../bottom.htm' for inclusion (include_path='.:/usr/share/php:/usr/share/pear') in /var/www/janyz114/data/www/kitep.ru/j/j_hanum2_4.htm on line 167