Жаныбек Жанызактын
"Ханум айылга келди!"
китебинин
электрон вариантын
100 бирдиктен сатам...



"Алам!" дегендер
төмөнкү сүрөттү бассаңар
менин +996777329784
ватсап номурума
"Ханум айылга келдини алам!"
деген кабар келет.
Бирдикти
+996777329784

номурга саласыңар




Эскертүү:
Электрон китепти алам деп
төлөнгөн акча
кайтарылып берилбейт!
Соткаң жарабаса
Жанызак күнөөлүү эмес,
унутпагыла!




Жаныбек ЖАНЫЗАК

Ханум айылга келди

повесттен үзүндү - окуп көр, жакса жазыл!

Айылды көздөй жолго чыктым. Үйдөгүлөрдүн баарына толтура белек-бечкек алып алдым эле, баштыктарымды көтөрүнүп, айылга кетчү таксилер турган жерге араң жеттим. Көтөргөнүм кытайдын чаарала баштыгы, а өзүмдүн кийингеним эми укмуш. Чачты болсо жайып алгам. Азырынча жайыла турсун, бул байкуш чач айылга жетээри менен күндүн көзүн көргөнгө зар болот го.
– Ким биринчи кетет? – дедим үймөлөктөшүп турган айдоочуларга. Баары жапырт мени карап калышты. Кээ биринин ооздору да ачылып калды. Анан эмне көкүрөк кош алаканды толтурчудай болуп силкилдеп, жамбаш дөмпөйүп, анан калса мүчө-келбетимди ансайын сынына чыгарган кийим кийип алсам. Мен алар караган сайын моюнумду созуп, каадаланып, көзүмдүн үстү менен гана карадым, өзүмчө эле түз жүргөн келин баштанып.
– Мен кетем, карындаш, бирок, кардарларым жетиштүү. Бир аз эртерээк келгениңде өзүм алып кетпейт белем, – деп бир жашы улураак байке өкүнгөнсүп айтты. Алар бирин бири карап “Кимде орун бар? ” – деп сураштырып киришти мен четте калып эле. Ошентип жатып бир таксиге отурдум. Багажникке жүктөрүмдү чыкчыйта салдырдым. Алгач айдоочунун салганын карап турсам, эптеп эле биринин үстүнө бирин коюп, алардын арасында канча орун бош калып кетип жатат. “Мындай турчу”, – деп аны арыраак түртө коюп, өзүм бардык жүктү түшүрүп, кайрадан орду ордуна, бир жылчык жерди да бош калтырбай жыйнадым. Карап турган айдоочулардын баарынын ооздору ачылды:
– Бул кыз сулуу гана эмес, тың дагы тура. Пай-пай-пай, – дешет баштарын чайкашып. Чынында, өмүрүмдө биринчи жолу өзүмдүн дарегиме карата сулуу деген сөздү уктум. Жакшы сөз жанды кандай гана эритет, башым шак көтөрүлүп, жүзүмө кан тээп, такыр эле болбой калдым. Бул кийим менен боектун кылбаганы жок тура. Мени сулуу кылып салгандан кийин иш бүттү да.
Такси шаардан чыкты. Мен терезе жактан орун алдым, жанымда эки аял. Алдыда айдоочунун жанында жаш жигит. Айдоочу кырктын кырына барып калгандай көрүнгөн байке.
– Биздин айылдан дегеле сиздей кызды көрбөдүк эле, кимдин кызысың? – деди бир кезде айдоочу байке. Алдыдагы жигит улам-улам мени күзгүдөн карап келаткан, айдоочунун суроосу майдай жактыбы, башын шарт бери буруп карады.
– Мен кайын журтума баратам, – деп кайнатамдын атын айттым эле, жигиттин көзүндөгү учкун өчө тургандай болду.
– Аа, бир баласы аркалыкка үйлөндү деп айтып жатышкан, ошол сенсиңби? – айдоочунун бул сөзүнөн кийин жанымдагы эки аял да үстү-башымды сыдыра тиктешти.
– Ботом, келин болсоң, кайын журтуңа баратсаң, алдагы чачыңды сапсыйтпай жыйып албайсыңбы? – деди аялдардын бири.
– Ой, эже кабатыр болбоңуз, Төө-Ашуудан ашкандан кийин мобул сумкамда халатым менен жоолугум бар, салынам да ыймандуу келинге айланам, – деп шыңкылдадым. Кебиме баары күлүштү, менин туура кабыл алганыма ыраазы боло түштүбү, суроо берген аял:
– Ырас, ачык маанай жакшы келин турбайсыңбы. Ошенте гой, айланайын, – деп койду.
Терезени тиктеп келаттым. Ичим бук болуп, шаардан алыс узай электе эле Нурланды сагына түштүм. Анын карашы, сүйлөгөнү, күлгөнү, кучактагы баары жүрөгүмө абдан жакын болуп калыптыр. Убактылуу коштошкон түнүбүз да укмуш өттү. Акчам көп да, көзүнө карабай таттуу-паттуу, торт, жер-жемиш, шампан көтөрүп алып барып, ал жумуштан келгиче столдун үстүн жасап, өзүм да жасанып алып күтүп отурдум. Ал кирип келип эле бир мени, бир столдун үстүн карап таң калып калды. Эмнегедир аны дайыма аяй берем, айлыгы эмнеге жетмек эле, курсагы деле тойбойт го деп. Ошондуктан, мени кучактап баштаганда токтоттум, “Биринчи тамактанып алчы”, – деп. Жыттуу сорпо да жасап койгон элем. Бир чыныга толтуруп куюп бердим эле, нан кошуп ичип алды. Андан кийин шампандан уурттап, таттуулардан татып сүйлөшүп отурдук.
– Нурлан, айтчы, мага деген сезимиң барбы? – деп сурадым. Буга дейре мындай суроону эркектер гана бериши керек деп ойлоп жүрсөм, эми кимге көбүрөөк маанилүү болсо ошол берээрин түшүндүм.
– Албетте. Мен сени сүйөм, – деп жаныма келип, мен отургучта отургам, далымдан кармап, желкемди назик укалай баштады. Анын колдору тийген жерлер от болуп алоолонуп күйүп, өрттөнүп кете жаздадым.
– Сен деген өзгөчө аялзатысың. Бул дүйнөдө сендей бирөө гана бар, ал – сен. Сага жолуктурган тагдырыма ыраазымын. Сен менин жанымсың, жүрөгүм, жашоомсуң. Сенсиз жашоомду элестете албай турган чекке жеттим, – деди акырын сүйлөп.
Менин каректерим каканактап, ыйлагым келди. Эмнеге эртерээк жолукпадым экен? Эмнеге турмушка чыга элегимде Нурланды көргөн эмесмин. Көргөнүмдө ушуга гана турмушка чыгып, азыр эң бактылуу аялдардын катарын толуктабайт белем. Ичимде өкүнүчүм жалынга айланды. Бул убакта ал дагы жагымдуу сөздөрүн айтып, желкемди укалоосун уланта берди.
– Мен эртең кетем, – дедим ыйламсырап. Ал укалаганын тык токтотуп, тиземди кучактап чөгөлөй отура калды.
– Кайда? ! Эмнеге? !
– Айылга... Кайын журтума барышым керек. Менин эми журтум ошол жакта. Тириликтерин жасап, күйөөмдү сыйлап, көп бала төрөп... таш түшкөн жерине оор болушум керек.
Нурлан унчукпады, башым тиземе жөлөп көпкө турду. Мен анын чачтарынан сылап, салаалаган көз жашымды кара түндөй болгон коюу чачтарына тамызып отура бердим.
– Ыйлаба, – деди көз жашымды алаканы менен аарчып, – Биз баары бир жолугушуп турабыз. Сен шаарга келип турасың да э?
Башымды ийкедим. Мен андан чынында ошол мүнөттөрдө “Күйөөң менен ажыраш, мен сага үйлөнөм”, – деген сөз күтүптүрмүн келесоодой болуп. Кокус Нурландын оозунан ошондой сөз чыкчу болсо, эч нерсеге карабай көзүмдү жумуп туруп, Байтурду таштап басып кетмекмин. Азыр эстегенде да жүрөгүм тыз этип алды: “Эмнеге ошентип айтпады? ” Айтпаганы үчүн гана азыр минтип моюнунан байланган итке окшошуп, каалоом жок бирок аргам да жок болуп кетип баратам.
Экөөбүз керебетке кучакташып жаттык. Эки бөлмө үй тууралуу Нурланга эч нерсе айтпагам, ал баягы бир бөлмө батиримде эле жашайт. Акчалуу болоорум менен байкушум жерге жатпасын (аны менен өзүм да, албетте) деп кенен уктоочу керебет сатып келгем. Бири бирибиздин кийимдерибизди чечип колдорубуз кыймылдап, а эринибиз чапталышты. Эрини калбыгыраак эле, сорушканда акырын тиштегилеп койсом онтоп жиберчү. Анын онтоосун угуп менин да каалоом ансайын күчөчү. Дырдай жылаңач болуп алып, денебиздин чоло жерин калтырбай кармалашып, кумарыбыз мээбизге тепкенге чейин кошулбадык. Жанжеримден суюктук бөлүнүп чыгып, эки саныма чейин акты. Анын да тик турган кайбарынын учу сууланышты. Бир кезде мени чалкалата жаткыра коюп, эки бутумду бириктирип өйдөгө көтөрдү да кайбарын жанжериме матырып жиберди. Көзүмдөн от чагылгансып, денеме мык киргендей эле болду. Оору кумарымды басаңдатмак тургай, ансайын күчөттү. Онтоп да, кыйкырып да, аны чапкылап да, башымды эки жакка серпип, бирде кайбарынан кармай калып, бирде көкүрөгүн сылагылап, ырахатка белчемден баттым. Ал да эки көзүн менден албай, анда-санда “жаным, сүйүүм”, – деп шыбырап токтобостон теминет. Анан бир кезде катуу онтодум да жаным жай ала түштү. Мага удаа Нурлан да кумардын туу чокусуна жетти. Бир аз сүйлөшүп жатабыз да, ваннага кирип жуунуп чыгып, кайра эле ачка калган адамдардай бири бирибизге жуткунабыз. Кайрадан керебетти кыйчылдатып, онтоо, кыңкыстоолор бөлөмүн жарып, дагы денебизди шалдыратабыз. Ошентип жатып таңдын атып кеткенин да байкабаптырбыз. Эртерээк жолго чыгышым керек болгондуктан, ошол бойдон кирпик көзүмдү какпадым. Жуунуп-таранып, тамак ысытып ичип, жолго камдандым. Нурлан мен кайда барсам көзүн жалдыратып ээрчип жүрдү. Анан карасам бир кезде кийимдерин чогулта баштаптыр.
– Сен кайда? – дедим, – Мени менен кетесиңби? Жан дилим менен алып кетмекмин, бирок, бизде аялдарга эки эрге тийүүгө уруксат берилген эмес да, – тамашаладым. Ал муңайыңкы айтты:
– Сен кетсең үйүңдү бошотушум керек да, кайрадан цехке барам.
– Жинди го бул, – деп жанына барып далысынан артыла кучактап, кежигесинен өөп-өөп алдым. Муңайыңкы кебетесинен ичим тим эле элжиреп кетти, – Сени көчөдө калтырып, бул батирди бекитип кетпей эле койдум. Сен мында жашай бер. Мен келгенде үйдү ачып киргенимде жүрөгүм кубаныч тартуулап, жаркырап алдымдан чык.
Нурлан кубанып кетти. Эмелеки муңайыңкы көздөрү жалжылдай түшүп, мени жерден так көтөрүп тегеретти.
– Кое бер дейм, болду, башым айланып кетти, – деп каткырдым.
– Сен менин алтынымсың! Албетте, келээриңде айтып койсоң эле, ал күнү жумушка да барбай акыйып жолуңду күтүп отурам!
– Жумушка бар. Мен келгенде кечке жуук жете тургандай болуп келем. Сени жумуштан алаксытпаш үчүн. Алдын ала эки – үч күн мурда кабарлайм. Баса, жумуш демекчи, цехтеги менин ишеничтүү адамым, “кулагым, көзүм” сен. Эмне болбосун мага айтып бересиң. Баарын байкаштырып жүр, – дедим оозунан өөп.
Ал тамашалай колун чекесине койду:
– Жарайт, жолдош шеф!
... -Аябай эле ойчул окшойсуз? – деген үндөн жалт карасам, алдыдагы жигит жыртаңдай тигилип туруптур. Жанымдагы аялдар алда качан уйкуга кетишкен окшойт, баштары машине менен кошо шылкылдап келатышат. Ошого эрдемсип сөз баштап жаткан тура. Башка убакыт болгондо тамашасына жооп кайтарып, узун жолду кыскартат белем. Азыр бир эсептен түнү менен уктабай чыкканда шалдырасам, экинчиден Нурланга болгон кусалыгым маанайымды жок кылып турат. Жаман көрүп тигилдим да кайра терезеге бурулдум. Жигит осол болуп калды окшойт, жалжайган оозун жыйып, унчукпай алдына карады. Айдоочу бышкырып күлүп жиберди.
– Биздин айылыбыздын келинин эмнеге эле жүдөтүп жатасың? Көрбөйсүңбү, чарчап турганын, көзү жумулайын деп араң баратат. Азыр он мүнөттөн кийин уйкуга кирет, – деди айдоочу. Чын эле он мүнөтт өтпөй уктап калыптырмын. Ошону менен Төө-Ашуудан ашып, жол жээгиндеги тамактануучу жайларга тамактанып алууга токтошкондо гана көзүмдү ачтым.
– Сиз уктаганда абдан сулуу болуп калат экенсиз? – деп жанагы чечек дагы жаныма шынаарлады.
– Мен уктап жатканда сизди караганга ким уруксат берди? ! – деп бурк эттим. Анан кайра жигитке астыртан көз тиксем, жапжаш, жакшына жигит экен. Ичимден кой, катуу кетпей эле коеюн, эртедир-кечтир жардамы тийип калып жүрбөсүн деп, катуу кебимди жымсалдамакка жылмайып койдум. Жылмайганымдан улам ал буга чейин айтканымды тамаша катары кабыл алып, кошо күлдү.
– Жүрүңүз, тамактаналы, – деп машинеден чыкканымда күтүп турду. Эң артында мен калыптырмын. Бул жигит болбогондо караңгыда эсим чыкмак экен. Дааратканага да чогуу барып, ал бери жактан карап турду.
– Сен кайдан болосуң? – деп сурасам, кайын журтум жашаган айылдан такыр башканы айтты. Биздин айылга жакын-жакын эместигине кызыксам, бири райондун бул учунда, экинчиси тиги учунда экен.
– Сүйлөшкөн кызың барбы, же үйлөнгөнсүңбү? – деп сурап койдум.
– О, коюңузчу, жеңе, ушул курагымда кантип үйлөнмөк элем? Аялдын да түйшүгү болот да, аял алсаң, отун ал дейт, отунумду камдай элекмин, – деп жыртаңдап. Тамашакөй, ачык-айрым бала экени билинип турат.
– Азамат жигит экенсиң жоопкерчиликти билген. Азыркы эркектердин көбү аялдын жоопкерчилиги эмне экенин билбей эле үйлөнүп алышып, аны бакмак тургай ага өздөрүн бактырып коюп жатышат, – дедим.
– А сиздин күйөөңүз кайда иштейт? – деп сурады эле, ачыгын айттым:
– Э, кайним, мен да азыр эле өзүм айткан эркектердин катарына кирген күйөөнүн аялымын. Күйөөм айылда, а мен борбор калаада иштеп акча таап келатам, – деп күлүп койдум.
– Ой десе, күйөөңүз айылда, сиз шаарда жалгыз болсоңуз, жакшы эле ойноп-күлдүңүз болушу керек э?
Бул сөз менин так эле безиме тийди. Жанагы “чын чычалайт, жалган каткырат” деген кеп чын турбайбы. Анын үстүнө Төө-Ашуудан ашкандан бери өзүмчө эле сыдыргыга салгандай түз жүргөн келин сезип алдым го өзүмдү. Акырая карадым:
– Эмне болушунча ойноп-күлгөндөргө окшоп жатамынбы?
– Жок, – деп жойпуланды жигит, – Тескерисинче, өтө эле катаал айымдайсыз. Сизге жакындамак тургай, жаныныңызга жакын даап барып сөз айтуу да кыйын болсо керек.
Ардемени кобурашып жатып колубузду жууп, тамактануучу жайга кирсек биздикилер кыркалакей отуруп, тамактанып башташыптыр. Биз да тамак заказ кылдык. Жигит улам мени карайт, а мен көрмөксөн, билмексен болуп тамактана бердим. Жуп машинеге чыгаарда, айдоочу:
– Кокуй, карай салганым жакшы болгон тура, баллондун жели чыкканы калыптыр. Алмаштырып алайын, – деп чыйпылыктап жиберди. Караңгы түн, туш тарап сүрдүү тоолор. Машинедеги сумкамдан жүн жемпиримди алып үстүмө кийдим да, адамдардан окчундай дөңсө тарапка бастым. Беш-алты кадам таштагандай деле болбодум, артымдан дабыш угулду. Жалт карасам, баягы кайним турат да.
– Эсиңиз чыкпасын деп коштоп келдим, – деди мен караарым менен актанып.
– А кокус мен бейшеп кылганы келген болсом, анда да коштоп турасыңбы? – дедим. Жигит менин ачык айтып салганыма бир оозу ачылса, экинчиден уяла түштүбү, ылдый карап, тартынчыктай жооп берди:
– Андай кылбашыңызды билем да, жана эле дааратканага алып барып келбедим беле.
Каткырып жибердим. Дөңсөдө караган бар экен, анын далдоосунан ашкананын алдындагы жарыктан улам машинени оңдоп жаткандар көрүнүп турду, а биз аларга эзели көрүнбөйбүз. Ошол жерге отура кеттим:
– Кел, жаныма отур, атың ким?
– Бакыт.
– Убакытты кыскартып сүйлөшүп отуралы. Мен сага мени коштоп жүрүүгө уруксат бердим, бирок, бир гана шарт менен, – дедим сырдуу карап.
– Мейли, эмне шарт, аткарам? – деди элпек жаныма отура калып.
– Мен азыр сага суроолорду берем. А сен так, ачык, чындыкты гана жооп беришиң керек.
– Ой, жеңе, кызыктырдыңыз, болуңуз эми суроолоруңузду бере салыңыз. Баарына чын жооп берем. Болуңуз, – деп кызыгуусу күчөп, чыдамы кете түштү.
– Апе-ей, чыдамың жок турбайбы, бул кебетеңде сени менен болгон аял жыргай албай калат го, аны жыргаткыча эле чыдамың түгөнсө керек, – деп койдум тийишмекке. Жигиттин көзү тостое түштү, менин айтканым так эле намысына тийди көрүнөт.
– Канча кыз менен болдум, бири да мага нааразы болгон эмес. Кааласаңыз, сизди да ыраазы кылам, – дейт чечек.
– Мени ыраазы кылышты кое тур, андан көрө убакытты өткөрүп кайсы кызды кантип ыраазы кылганыңды айтып берчи? – дедим.
Ачык-айрым шыпылдаган жигит мен бир суранганда эле өзү да таппай эле турганбы, эсинде калган керемет түндөрүн чубап кирди.
Бакыттын баяны
Элдин баары жеңил кийим кийинип калган апрель айы болчу. Мен жумушка барайын деп аялдамада автобус күтүп тургам, эртең менен эл көп, мен түшө турган аялдама да тыгылыш болуп келди. Кийинкисин күтсөм жумушка кечигем деп, эптеп жетип алсам деген аракет менен автобуска түштүм, элдин көптүгүнөн бут коерго жер жок. Менин алды жагымда кара чачтуу, ак кофта кийген бир кыз турган экен. Аңгыча эшик ачылып, дагы эл кире баштады мени жанагы кыздын артына жабыштыра түртүп эл сыгыла баштады. Байкасам менин аспабым кыздын жамбашына такалып калган экен, кыбырап жан киргенин туйдум. Кыз эки жагын каранып, артына кылчайды эле көздөрүбүз чагылыша түштү. Оңтойсуз абалды оңдогум келип кичине капталга жылайын десем жыла алчудай эмесмин. Анын атыр жыттуу чачы ого бетер делебемди күчөттү. Кыз эч бир сыр бербей айнекти карап, автобус кыймылдаган сайын анын жамбашына меники сүрүлө баштады, карасам кыздын фигурасы анча- мынчалардыкына караганда өтө эле сонун экен. Анын үстүнө чыпталышкан кара шымын артка болушунча чыгарып, менин аспабым анын эки жамбашынын дал ортосуна такалып, жайдан сүрүлүп жатты. Мага жагып улам автобус чайкаган сайын тереңирээк түртүп кыймылга келип, “кайф” ала баштадым. Кызды карасам ага да жаккан окшойт, эч сыр бергиси жок жон гана туруп кете берди. Мен ушунчалык дүүлүгүп анын жамбашына чып жабышып, катуу – катуу итерсем дагы, кыз эч бир шек бербейт. Акыры анын жумшак жамбашына ишимди бүтүрдүм. Ошондогу менин кайбарымдын булкуп – булкуп барып тынчыгандагы ырахатты азыр да унута элекмин. Жумушка келип, дароо эле дааратканага бардым да, жуунуп-тазаланып алып ишке кирдим.
– Ии, ошентип автобуста көп элдин арасында кийимдин үстүнөн бүтүрүп алганыңа кызды ыраазы кылдым деп кубанып жатасыңбы? – деп мен шыңкылдап күлдүм.
– Сиз мени бир эле жолу болгон деп ойлойсузбу? Мен сизге эсимде калгандарын чекесинен айтып келатпаймынбы, – деп таарына түштү.
– Жигит да таарынчак болчу беле, кийими жок жылаңачтарыңды айтчы эми, – деп жемпиримдин алдын кымтыланып, тоодон жүргөн муздак жел чыйрыктырып баштаган эле, кайниме ыктай отурдум.
– Жайкы каникулда айылда жүрсөм, шаардан жеңемдин бөлөсү келди биздин үйгө. Ал шаарда бир чон жогорку окуу жайда 3- курста окуйт экен. Менден 3-4 жаш улуу экен. Мен аны көргөндө эле сүйүп калдым десем болот. Анткени, ак жуумалынан келген, сандары, жамбашы, төшү толуп -ашып турган бакыраң көз сулуу кыз болчу. Келгенде эле жеңеме жардам берип, үй жыйнашып, кир жууп, кыймылдап жүрдү. Талаадан суугаттан келсем, кир жууп короодо отуруптур. Аркасынан байкатпай карап турсам, эңкейип- тоңкойуп кирин чайкап жатат, кийген спорт шымы өзүнө жарашып, эңкейген сайын трусысынын сызыктары даана көрүнүп калып жатты. Көп чыдабай жанына басып барсам, мага: “Суу алып берчи”, – деп жылмайып койду. Мен эки чаканы алып чуркап барып суу алып келип жанына олтуруп, бир- эки суроо берсем, жылмайып жооп берди. Анын жылмайганы мен үчүн чоң бакыттай сезилди. Ар бир кыймылы мага сексуалдуу көрүнүп, менин бир жерим зыңкыйып туруп да калды. Өзгөчө эңкейип- тоңкойуп кир жайганы. Ошентип, кеч да кирди, кечки тамакты ичип, жатаарга да убакыт келди. Баарынан кызыгы ал кайсы бөлмөгө жатат болду экен деген суроо мээме тынчтык бербеди. Анткени, үй өзү үч бөлмө, биринде байкем женем бала –чакасы менен, а мен төркү залда жатчумун. Байкем мага: “Сыртка чыгып, малды карап, эшиктерин кулпулап кой”, – деп байкем буйрук берип, телевизордон кино көрүү менен алек. Баарын жайгарып үйгө кирсем, майда балдары менен чогуу байкем да уйкуга кириптир. Балдар кечке чуркап, ойносо, байкем жумуш кылып чарчайт да. А менде уйку жок, залга кирсем жеңем эки жерге төшөк салып койуптур, меникин тиги дубал жакка, бөлөсүнө төр жакка. Мен да чарчаган болуп жата кеттим, жеңем бөлөсү менен эшике чыгып, ушактын оозун болушунча чоюшуп, жарым саат- бир саатай жок болушту. Ошо бойдон уктап кетиптирмин, эшиктин жай ачылганынан ойгонуп карасам, тиги кыз бутунун учу менен басып келип, үстүндөгү футболкасын чечип, отура калып шымын чечип ары карап жатып калды. Мен уктамыш болуп, анын аппак трусысын көрүп жүрөгүм дүк- дүк этип катуу согуп, уктамыш болуп бышылдап жатып чын эле уктап кетиптирмин. Дагы ойгонсом таң атайын деп агара баштаптыр. Көзүмдү ачып эле төр жакты карасам, жуурканынын бир чети ачылып тиги кыздын бир жамбашы даңкайып жатат. Шилекейимди жута албай, анын жамбашын көпкө карап жаттым. Аппак трусысы, оң капталынан жаткан бир жак жамбашы тим эле сонун көрүндү көзүмө. Өзүмдү колго алып, жанына жай жөрмөлөп бардым. Байкасам уйкунун кызуусунда жаткандай. “Быш- быш” этип дем алып жатат. Колумду акыры-ын трусысына тийгизсем, эч нерсе сезген жок. Ошондо менде тим эле башкача сезим пайда болду. Жуурканды жай тартсам шыпырылып түшүп, даңкайып жамбашы ачык калды. Колум менен тийип – тийбей акырын алигимди сууруп чыгып, капталынан трусысынын сыртынан тийгизип, кайра алып. тийгизип кайра алып жаттым. Бир убакта тийгизип нары түртсөм, меники эки жамбаштын ортосуна кирип барып токтоду. Кичине туруп дагы ары түртсөм, дагы кирип барып токтоду. Жылуулук байкалып меники зырпылдап баштады. А кыз эч нерсе сезбей уктай берди.
Менин алигим зыңкыйгандан зыңкыйып, жыргап анын трусысынын сыртынан жа-ай “иштеп” баштадым. Ал аздык кылып, трусысын чечкенге аракеттендим, а кыз “быш- быш” этип уктап жатат. Акыры-ын трусысын ылдый кылсам, жарымына чейин барып токтоп калды. Мен ойгонуп кетеби деп коркуп, андан ары шыпырууга “дух” жетпей токтоп калдым. Анан бир аздан кийин дагы ылдый кылдым. Эми ошондогу көрүнүш мен үчүн ачылыш болду. Анткени, болгону 11- класста окуп жаткам. Балакай кезим да, мурда мындай кылып көрбөгөн жаным бир четинен коркунучка кептелип, эсим чыкса, экинчиден жыргап, анын казандай болгон жамбашын карап, чыдабай колум менен жай сылагыладым. Кыз былкылдабай уктап жатат. Кечке кир жууп, айылдын жумуштарын жасады, абдан эле чарчаса керек ойгоно турган түрү жок. Шаарда жүрүп, ак кол болуп көнгөн адамга кир жууш деле оңой иш эмес да. Тимеле мышыктай бышылдап, терең дем алып уктап жатат. Мен сылаганды койуп алигимди анын жылаңач жамбашына, такап тийгиздим. Алигим болгону 14- 15 см болчу, шилекейлеп туруп жамбашына сүртсөм бир башкача жылжып барып жанжерине такалды эле нары – бери кылып, кинодон көргөндү туурап, “иштегенсидим”. Канчалык кааласам да жанжерине киргизгенге такыр “дух” жетпей сыртынан эле жыргап сигип жаткам. Анын үстүнө киргизгенге ыңгайсыз абалда капталынан жаткан болчу да. Бир убакта тиги кыздын бышылдаганы токтоп, колу кыймылдап башы бурулуп келе жатып токтоп калды. Коркконумдан алигимди сууруп алып, ордума жылып барып жатып уктамыш болуп калдым. Эки –үч мүнөттөй жатып, кайра анын жанына келдим. Кайра таттуу уйкуга кириптир. Бирок жанагыдай капталынан эмес, көмкөрөсүнөн жатып калыптыр. Трусысы ылдый болгон боюнча калган. Мен аны жай аттап үстүнө чыгып, алигимди суулап туруп дагы сойлоттум. Өйдө – ылдый кылып, сыртынан эле беш мүнөттөй сигип, анан барып меники түшө турган болуп калды. Шашып кетип анын жамбашынын үстүнө түшүрдүм, аппак жамбашына сперма толуп эле жатып калды. Мен болсо жыргалдын туу чокусуна чыгып, кызды карасам анын деле дем алганы бат -бат болуп, уктагандай эмес. Өзүмдүн ич кийимим менен анын жамбашындагы сперманы сүртүп, трусысын өйдө кылып ордума келип жатып калдым. Ошону менен уктап кеткен экенмин, кичинекей иним ойготту: “Сизди туруп, чай ичсин дешти”, – деп. Ордумдан туруп, сыртка чыгып жуунуп- тазаланып жатып “Кечээги кылышымды тиги кыз билбей калган болсо экен”, – деп ойлонуп, үйгө кирсем баары чай ичип жаткан экен. Мен да отурдум, көз кырым менен кызды карасам, ал да мени карап койду. Ошентип, баарыбыз өзүбүздүн ишибизге аралашып, жаңы кун башталды айыл элине. Анан талаа жумуш, картошка сугармай, чөп чапмай деген сыяктуу айылдын көнгөн жумушун жасап, түшкө маал үйгө жол тарттым. Жолдо келе жатып түндөгү болгон окуяны ойлонуп, ичим уйгу- туйгу болуп, азыр ал кыз эмне кылып жатат болду экен, түндөгүнү билип калса, жеңешага айтпаса экен деп ойлонуп, үйгө да келип калдым. Үйгө кирсем эч ким жок, үй ачык эле экен түндө уктабаганга кичине жатып эс алайын деп төркү бөлмөгө кирип, жер төшөккө жатып уктап кетиптирмин. Ойгонсом баары үйдө экен, жеңемден: “Эч ким жок экен келсем, кайда бардыңар? ”- деп сурасам, “Күн катуу ысыганынан сууга түшүп келдик”, – деди. Жеңемдин кабак-кашын байкасам, мурдагыдай эле, эч өзгөрү жок, демек Динара эч нерсе айтпаса керек деп ойлоп калдым. Мүмкүн өзү деле билбей калса керек эмне болгонун деп ойлой, бир чети жеңилдей түштүм. Эч ким билбегенине кубандым, билсе уят да. Жаңы эле үйдөн сыртка чыгып баратсам, алдыман Динара чыга калды. Эмне дээримди билбей:
– Эмне сууга түшүп келдиңерби? Биздин айыл кандай экен? – деп сурай салдым. Ал бир башкача жылмайып:
– Ооба, жакшы эле экен, бирок күн ысык экен. Токойдогу суу жакшы экен. Өзүнчө эле пляж го деп күлүп үйгө кирип кетти. Аркасынан карасам, спорт шымы тим эле жарылчудай былкылдап, эки жамбашы чайпалып кериле басып баратат. Аны карап түндөгүдөй дагы болсо деп кыялдана сыртка чыктым. Күн түштөн оосо деле күн ысык экен, мен да токойго барып сууга түшкөнү жөнөдүм. Барсам айылдагы дос балдар ошо жерде экен, Динара айткандай пляж бул жер, баарын ушул жерден сууга түшүп жатканда табууга болот. Бараар замат дос балдар эки жагымдан чыгып, Динараны сурай башташты: “Ал ким, кимиң болот? Ой-баай, фигурасы “жинди” го, чачы өзүнчө эле секси”, – дешип. Мен жылмайып: “Жеңемдин сиңдиси”, – деп жөн гана жооп берип койдум. Анан кантсин айылда деле кыздар толтура, бирок, Динара өзгөчө көрүнүп турат да, шаардан келгенге, суктанышпай кантип чыдашмак. Аларга эч нерсе айткан деле жокмун, шашпай сууга түшүп, үйдү көздөй бет алдым. Келсем кечки тамак жасашып, баары үйдө.
Мен күндөгүдөй малды суугарып, чөп салып, үй тирилигин бүтүргөнчө кеч да кирди. Тамак ичилип, баарыбыз кино көрүп отурабыз. Кичинекей инилерим уктап калышты жаткан жеринде томолонушуп. Байкем да үргүлөп баштаптыр, жеңем: “Кой ай, төшөк салайын”, – деп төркү үйгө кирип, төшөк ташып сала баштады. Мен сыртка чыгып итти чынжырдан бошоттум, өзүм бир башкача болуп, жүрөк дүкүлдөйт, кудум эле жаңы үйлөнгөн жаш күйөөдөй болуп. Бүгүн да түндө Динараны “эметем” деп өзүмчө эле жыргап жатам. Тим эле Динараны өз каалоосу менен “эметкенсип”. Уктап жатканда андай кылган башка да, баары бир чыныгы кошулууга жетпейт. Бирок, мага ошол деле жетиштүү болчу, жүрөк дүк-дүк. Үйгө кирсем жеңем менен Динара экөө эле калыптыр, калган баары уктап жатышат. Мен да төркү бөлмөгө кирип, чечинип жатып калдым. Динара качан жатат болду экен деп, менин коюнума жата тургансып, эки көзүм каалгадан кетпейт. Түштө уктап алганга такыр эле уйку жок, нары оонап -бери оонап жатсам, Динара каалганы дабыш чыгарбай ачып, бутунун учу менен жай басып кирип келди, мен дароо уктамыш болуп калдым. Ал кирип келип мени карап, уктап жатат дедиби сумкасынан кытыратып -шытыратып бир нерсе алып чыкты да нары карап тура калып, шымын, трусысын чечип, жаңысын кийди. Аны көрүп менин алигим “зыңк”. Ал эскисин сумкасына салып, төшөгүнө барып жатты. Мен жатам качан уктайт деп, жарым саат өттү, бир саат өттү, эки саат өттү. Акырын жылып барып тыңшасам уктап жатат. Отура калып, жууркандын четин көтөрсөм “мм... ” деп оодарылып капталынан жатып калды. Колдорум калчылдайт, бир колум менен алигимди кармап алгам. Акыры жуурканды көтөрүп, жамбаш жагын ачып, колум менен сылап кармап көрдүм, дагы деле уктап жатат. Жаңы кийген трусысы башкача экен, четтери кооз, өтө эле жука кездемеден. Мен капталымдан жата калып, алигимди жамбашынын ортосуна такап, нары- бери кыймылдатып, чыдабай трусысын ылдый кылдым. Кечээгиге караганда бүгүн ишенимдүү шыпырдым, анын үстүнө трусысы да жука жеңил экен да. Капталымдан жата калып, алигимди шилекей менен суулап туруп, Динаранын томпойгон аппак жамбашынын дал ортосуна салдым да, нары- бери кыймылдата баштадым. Ошол убакта Динаранын жанжери тарабы ысып баштаганын туйдум. Мен жай кыймылдап жатам, оо, “кайф” өзүнчө эле. Динара “ммм... ” деп кыймылдап койду. Жанжеринен чыгып жаткан ысыктык алигиме кадимкидей сезилип баштады. Алигимди чыдабай кетип жанжерине туштадым, өтө эле назик, жамбашынан ылдый жанжерине чейин барып, кайра өйдө – ылдый шашпай, “эметип” жыргап жатсам, Динаранын колу менин колума тийип кетти. Ал көзүн ачып: “Ма-акс”, – деп чойула айтты. Мен болсо алигимди чыгарбадым, кайфты бузгум келген жок. Башым айланып, Динаранын жамбашын кармап: “Динара, жата турчу, суранам”, – десем, “Ты че делаешь, Ма-акс, отпусти, койо бер дейм”, – деп шыбырап сүйлөп, турганга аракет кылып жатты. А мен болсо, алигимди анын жанжерине бекем жабыштырып, бат -бат кыймылдай бердим. Бир колум менен жамбашын басып, көмкөрөсүнөн жаткыздым, ошондо ал деги тура албай тургандай үстүнөн басып алып, “иштей” бердим. Анын жамбашы ушунчалык жумшак экен, бардык салмагымды басып кыймылдасам да, турганга аракет кылымыш этти, бирок турган жок. Былжыраган шилекей менен алигимди суулап кайра киргиздим да, эми баштагыдан да ишенимдүү кыймылдай баштадым. Динара колу менен түртүп турганга аракет кылат, мен болсо балчылдата “эметип” жатам. Бир убакта тынчып калды да: “Азыр үстүмдөн түшпөсөң кыйкырам”, – деп мени карады. Анын сулуу жүзүн карап алып, укмуш катуу -катуу итере баштадым. Көздөрү бир укмуш бакырайган, чачы белине чейин жайылган, жыты да бир укмуш сулуунун жамбашына “эметип”... ох, жыргал да. Менин алигим эки буттун ортосунда, өйдө болсом жамбашынын тешигине тийип, былжырак шилекей улам -улам “бычр –жыжр” деген добуш чыгарат. Кыймылдаган сайын жыргап кенен –чонон, өйдө- ылдый “эметип” баштадым. Динара да тынчыды, менин ыгыма көндү окшойт, же ага да жага баштадыбы, айтор, жулунбай тынч жатып берди. Мен жай кыймылдаганга өттүм, Динара жанжери менен жамбашын катуу тырыштырып, эки колун эмчек жагына жыйнап: “Болдучу, тур, тур”, – дейм деп кыңкыстап сүйлөп жатты. “Динара, бош кылчы, тырыштырбай”, – десем, “Кирип кетет”, – дейт. Мен киргизбей кылам десем, кичине бошой түштү, өйдө- ылдый кыймылдап бирде жай, бирде кайра катуу “иштей” бердим. Динарага да жакты окшойт, тырыштырбай бош болуп тынч жата берди. Анын далысынан өөп, мойнунан жыттап, жытына мас болуп алигимди жанжерине такап, бирде жамбашына кадап, кыймылдай бердим. Анан: “Динара чалкаңдан жатчы”, – десем, “Ушундай эле кыла берчи”, – дейт. Мен акыры көндүрдүм да, алигимди жамбашынан жай сууруп, анын жамбашын, далысын колум менен сылап, белинен тартып чалкасынан жаткырдым. Анын сулуулугу мени ого бетер күчөттү. Лифчигин деги чече албай үстүнө көтөрүп, эки эмчегин колум менен кармалап алигимди суулап туруп, жанжеринин алды жагынан жаай салдым. Эки буту биригип, менин алигим анын жанжериме толук кирди да, мен өйдө- төмөн кыймылдап, Динараны карасам көздөрү сүзүлүп, ага да жага баштаптыр. Мен “иштеп” жатып: “Динара, мурда сени ушинтип бирөө сикти беле? ”- десем, кыска гана: “Жок”, – деп бакырайган көзүн ирмегилеп, ээгин тиштеп, мени карап, кайра алигимди карап, ал да жыргай баштады. Эшиктен тийген чырактын жарыгы анын сулуулугун: эки эмчегине, аппак денесине тийип, ого бетер ачты. Бир убакта мен ушунчалык дүүлүгүп буттарын өйдө кылып, жанжерине алигимди үстүнөн сүргүлөп жатып, меники атып -атып кетти. Динаранын эмчегине чейин уруктугум чачылды. Мен туруп барып ич кийимим менен аарчып алып, жанына жатып калдым. Динара болсо шыпты тиктеп жата берди. “Эмне болду, Динара, сага жактыбы? ”- десем, “Жок”, – деп трусасын өйдө кылып, жуурканын тартып жамынып, нары карап жатып алды. Өзүмдү аябай жаман сезип, “Динара таарынбачы, суранам, кечирчи мени”, – десем, “Таарынган жокмун, бар, уктачы”, – дейт. Мен ага болбой эле, мурда ушундай кылып көрдүң беле десем, “Биринчи жолу болуп жатат. Эмне сен мени каалашыңча неметкендей, мен сенин аялың белем, ыя? ! ”- деп мени карады. Мен эмне деп жооп беришти билбей, анын чачын сылап: “Мен да биринчи жолу кыз менен болуп жатам”, – десем, “Кантип эле, баарын билет экенсиң го”, – дейт. Баарын кинодон, порно фильмден көргөнүмдү айттым, ал ишенбейм дегенсип: “Бар, жатчы ордуңа”, – деп тескери карап жатып алды. Жылып барып ордума жатып, болгон окуяны анализдей баштадым. Динараны “эметем” деген ой үч уктасам да түшүмө кирген эмес болчу. Анын жанжеринин тазасы, жумшактыгы, жылуулугу, кандай гана сулуу, чачы кара, кашы кара, кара көз, далай жигиттер карап тамшанып калган кызды мен сыртынан болсо да “эметип” койдум деп жатам өзүмө өзүм ыраазы болуп. Убакыт түн ортосу, саатты карасам 2:45 болгон экен. Уктайын десем уйку келбейт, кийинип сыртка чыктым. Сууга жуунуп, алигимди жууп –тазалап, таза абадан дем алып сыртта бир аз олтурдум да, үйгө кирип, төшөгүмө “тарс” куладым. Динараны карасам, ал да уктабаса керек: “Дина”, – десем, “Ии”, – дейт. “Жигитиң барбы? ” – десем, “Ооба, бар”, – деп жооп берди. Ойлонуп жатып: “Сүйөсүңбү? ” – десем, “Сүйөм”, – дейт. Менин ачуум келип, жанына жөрмөлөп барып: “Менчи? Мен сага жагамбы? ”, – дедим. “Сен деген мектепти буто элек балакайсың”, – дейт. Менин ого бетер ачуум келип жуурканын үстүнөн сыйрып, Динараны басып алып, ким балакай, менби деп демитсем, балакай деген жаш дегенди гана билдирээрин айтты. Аны угуп, ачуум тарап өзүмө келе түштүм. Жуурканды сыйрып ыргытканда, Динара лифчик-трусачан жатып калган да, аны көрүп алигим кайра тура баштаса болобу. Динараны карап, эрининен сорсом каршылык кылбады, тескерисинче акырындык менен өзү да оозун ачып, мени менен өбүшө баштады. Мен ал кезде чындап эле балакай болчумун да, өбүшкөндү билчү эмесмин, эптеп эле бирде үстүңкү, бирде ылдыйкы эрининен чопулдатып соро бердим. Мага караганда Динара жакшы сорушат экен. Анын үстүнө минип, алигимди жанжерине такап, сорушуп эзилишип жатып, Динараны лифчигин чеччи десем, отура калып артынан колу менен чечип, кайра жатып анан мени өзүнө тартып, дагы сорушууну уланттык. Мен алигим менен жанжеринин үстү жагын сүргүлөп, катуу эмчектерин эзгилеп, өзүмдү жоготуп мас болгон адамдай башым айлана баштады. Динаранын да бакырайган көздөрү сүзүлүп, ал да “кайф”. Мен ич кийимимди чечип, алигимди Динаранын жан жерине такадым. Ал чыдабай калды окшойт: “Андай эмес, мындай”, – деди да, трусасын чечип, эки бутун кичине талтайта, мени карап: “Кел, эми сал”, – деди. Мурда салып көрбөгөн жаным, болжолдоп такап туруп итерсем, “тык” такалып нары кетпей койду. Дина өзү колу менен алигимди кармап, жанжерине жай сойлотуп, кыңкыстап жиберди. Шашып иретип жиберсем, жанжеринин ичи мештен да ысык экен, менин алигимди толугу менен жутуп алгандай болду. Менде а, ушундай болот турбайбы деген ой жаралды, алдымдагы айымдын кыңшылаган үнүнөн бир ордума турбай, нары -бери кыймылдап “эмете” баштадым. Мен итерген сайын, Дина: “Аах, оох”, – деп бир түйүлүп, бир жазылып, ал да кыймылдай баштады. Менин далымдан кармап өйдө болуп, алдыма олтуруп, мойнумдан кучактап, тилин менин тилиме чейин жеткизип, мени жеп койчудай сорушуп, жамбашын өйдоө- ылдый чайкап, мен аны эмей эле, ал мени “эмете” баштады. Мен олтурган бойдон анын эки эмчегин аймалап, оозунан өөп, мойнунан жыттап, жамбашынан бек кармап кыймылына кыймыл кошуп, экөөбүз жыргалга баттык. Бир убакта Динара: “Аа –аа- аа”, – деп барып, алигимди жанжери мыжыгы-ып- мыжыгып барып, бир саамга тырыша түшүп, анан бошоду. Динаранын да жай ала түшкөнсүп, денесин бош таштап, оозумдан өөп, “Меники бүттү”, – деп бакырайган көздөрүн ирмеп, жылмайып койду. А менин алигимдин башы чоңойуп шишип, дүүлүккөн боюнча турат. Дина жамбашын көтөрүп, жанжеринен алигимди чыгарды да, онтогон бойдон жатып калды. Мен дүүлүккөн алигимди Динаны талтайтып жаткызып, жанжерине салып, шашпай иштей баштадым. Динанын көзү сүзүлүп “ааах ааах”, – деп акырын онтойт, ал онтогон сайын мен тарс- тарс ура баштадым. Анан бир кезде ал жаткан боюнча оодарылып, тоңкойуп, чачын бир капталына жыйып, жаздыка башын койуп жатып берди. Эми анын фигурасы фигура экен, жамбашы тим эле тысырайып аппак, анан да чоң. Мен тизелеп тура калып аркасынан жанжерине алигимди итерип толук тыктым, Дина: “О-ох, Макс, анча эмес, акырын”, – деп онтоп жиберди. Тоңкойтуп алып мен шалпылдатып итерип, кайра чыгарып, эки колум менен жамбашын мыжыгып, бирде эмчегинин үрптөрүнөн ушалап жатып, бир кезде меники жакындап калды десем, “Ичине түшүрбө”, – деп ыйламсыраган ун менен шыбырады. Мен бат -баттан иштеп бүтүп бараткан алигимди жамбашынын ортосуна сууруп чыгып, ошол жерге ыйкап, эки жамбашын тырыштыра кармап, шилтеп -шилтеп жиберсем, меники фонтан аткандай атып атып барып токтоду. Жерге тарс кулап жатып калдым. Дина жамбашын футболкасы менен аарчып, анан меникин да аарчып, трусы- лифчигин кийип, мага да: “Тур, ордуңа жат”, – деп оозуман өөп койду. Ошентип, бир жума бою ал шаарга кеткичекти ар түрдүү позаларды сынап көрүп, каалашыбызча жыргадык. Кийин айтып берди, көрсө ал жигити менен кошулуп эле жүрчү экен. Мен бир жылдан кийин окууга тапшырганы шаарга барганымда кез-кезде жолугушуп, чер жазышып жаттык. Жигити менен да иним болот деп мени тааныштырган. Ал жигитине турмушка чыккыча жыргадык, анан Россияга кетишти деп уктум. Кээде Динараны эстегенде кадимкидей сагынам.
Бакыттын айтканын угуп жатып жанжерим кантип нымдашып кеткенин да байкабай калыптырмын. Анын баяны кызыктуу болгон сайын ыктай берип, кучакташып да алыптырбыз.
– Жактыбы? Кандай эркек экем? – дейт анан.
– Укмуш турбайсыңбы, келген конокту патыратып баса калган, – деп шыбырап айтып, оозумдан ысык буу чыккандай боло түштү. Кыязы, ичимде кайнап жаткан кумарым бууга айланды окшойт. Жаш болсо да мендеги өзгөрүүнү байкай койду, өзүнө бек имере кучактай:
– Жеңе, “жеңенин бир саны кайнисиники” дейт го... – дейт.
– Ай, чечек, эмнени ойлоно баштадың? – деп аста шыңкылдадым. Азыр мобул карагандын түбүнө жыга түртүп, үстүмө минип алса деле каршылык көрсөтө албачудаймын. Ичимден анын ошентишин каалап турат окшойм. Ал эрдин эриниме тийгизди. Акырын өбүшө баштадык. Бир заматта эле дем алуусу оордоп, көзүм тумандай баштаганын туйдум. Колдору жемпир, кофтамды аралап өтүп, эмчегиме жетти. Үрпүн манжалары менен бир-эки укалады да анан бар күчү менен катуу мыжыга кармады. Мага жакты. Дагы ошентип кармаса дегенсип төшүмдү эркекке ансайын ыктаттым.
– Жеңе, жеңе, мен чыдабай баратам... – деп бышылдаса эми бир укмуш. Бир убакта шымымдын сыдырмасына кол сунду. Мен да шымынын сыртынан сыласам тигиниси каккан казыктай болуп какайып туруп алыптыр. Эми бул бечарага убал деп ойлодум. Туруп алган немеси уктагыча кантип жол жүрөт? Так ошол учурда ылдыйдан кыйкырык чыкты:
– Оо-ой, биздин жүргүнчүлөр? ! Кайдасыңар? ! Бол, келгиле!
Селт эттик. Ылдыйды карасам машиненин жанында айдоочу менен дагы бирөө турат. Экөө эки жакты карашып, кыйкырып жатышат. Демек, бизден башкалар деле эки жакка жайылып кетишкен турбайбы.
– Бир аз күтө турушат... барбай эле туралычы... мына, мынабуну карасаңыз, кантип таштап кетесиз? – деп эле шымын шыпыра салды эле, билектей болгон тигинси булт этип чыга калбаспы. Оюм бир бузулду, бирок, кыйкырык да токтоп калбады. Эркимди жыйып, кайнини түртүп жиберип ордумдан турдум:
– Ылдый жакта адамдарды күттүрүп коюп, эзилишкенибиз да болчу беле. Кой, жүр, бас!
Алдыга жол баштап ылдыйга түшө баштадым.
– Жеңе-е, – үнү ыйламсырагандай чыкты, – Мен өлтүрбөдүңүзбү, эми кантем?
– Эркек деген ар кандай нерсеге чыдамдуу болушу керек. Өлбөйсүң, коркпо, – деп койдум кайдыгер. А чынында менин да кумарым оңой от албады эле. Мен деле чала өлгөн жыландын кейпин кийип кетип баратам.
– Кайда кеттиңер, кыйкырып жатып үнүм калбады? Эми тиги экөө кайда жүрөт, ушул аялдар жаман дейдисиңер да, – деп айдоочу мени көрүп эле сүйлөнүп калды. Мен унчукпадым. Машиненин жанына келип, эшигин ачып кирейин десем айдоочу:
– Үшүп кетсең жылынып отура бер, бирок, машине менен жол улаганга болбой калды, – деди.
– Эмнеге? Баллонун алмаштырбадыңыздарбы?
– Баллондон башка жагы да өлүптүр. Эртеңге чейин күтүп, эксватор чакырып, же бир машинелерге чиркеп эле авто оңдоочу жайга алып барбасам болчудай эмес.
– Алыс жолго чыгаарда бардык жагын текшертип алат да, – деп ачуум келе түштү. Аңгыча эки аял да келип, алар да мен айтканды айтышты. Айдоочу байкуш үч аялдын жемесине желкесин кашыган бойдон “лам” этпей чыдап берди. Мен улам- улам өйдөнү карап коюп жаттым. Кайни жок. Бул мастурбация жасап атат окшойт деп ойлоп, ичимден күлдүм.
– Төртүнчүңөр жок го? – деди айдоочу менин ичимдегини билгендей, – Кайда жылып кетти?
Ийнимди куушуруп койдум. Айдоочунун ал баланы так эле менден сураганына өзүмчө шектене да түштүм.
– Таң аткыча машинеде уктайм мен, силерди мына бул кафеде иштеген байке менен сүйлөшүп койдум, чарпаясынан орун берет, эптеп эс алгыдай болгула, – деген айдоочу жанындагы кишини көрсөттү.
Менин чарпаяда түнөөгө такыр көңүлүм чаппай турду. Айла жок, айлана караңгы, алдымда машинем жок, көңүлсүз кафеге кирип, четки чарпаянын биринен орун алдым. Эки аял да келишип, катарымдан орун алышты. Кафеде дээрлик эл жок эле, ортодогу орундукта гана бир буурул чачтуу, салабаттуу киши менен дагы бир андан жашыраак көрүнгөн киши тамактанып отурушкан. Бир кезде алардын сөзүнөн биздин, кайын журтумдун районун атаганын угуп калдым. Ойлоно түшүп, алардын тамак жеп бүткөн кезин күттүм да, тамактанып болушуп, сыртка чыгып баратышканда буурул чачтын алдын тородум.
– Байке саламатсызбы. Сиз шаарды көздөй кетип жатасыздарбы, же шаардан келатасыздарбы?
– Шаардан... – деп менин үстү-башыма үңүлө карады. Өзү салабаттуу болуп турганы менен көзү жеңил экен. Кымыңдап. Анысын байкабагандан кийин өзүмө ишенимдүү боло түштүм, баары бир алып кетет деген ишеним пайда болду.
– Бул районго барбайсыздарбы? – деп районду атасам, унчукпай башын ийкеди, – Мени ала кетесиздерби, эгер орун бар болсо? Машинебиз бузулуп, орто жолдо калдык, -дедим. Киши дагы көз ирмем бутумдан баштап чачымдын учуна чейин тигилди. Анан кыска гана:
– Тээтиги кара машинеге келе бер! – деди да чыгып кетти.
Тиги эки аял мени ооздорун ача тиктеп калышыптыр.
– Сен кыйын келин турбайсыңбы? Бул райондогу чоңдордун бири да, – деди бириси, -Өтө мүнөзү корс адам деп көбү жакын баргандан коркушат. Кол алдында иштегендер мунун кыйкырыгы чыкканда бейшеп ушатып кое жаздашат экен.
– Анысын кайдан билдим. Эртерээк кетип калайын деп эле... Бир түн кеч барсам күйөөм ар кайсыны айтып мээмди чагат, – дедим туура жолдо жүргөн аялдын кейпин кийе калып.
– А, бечара, күйөөң кызганчаакпы? Анда туура кылыптырсың, эптеп жетип ал, – дешти мени тим эле аяшып шыпшынышып, үшкүрүнүшүп.
– Сиздер да жүрбөйсүздөрбү? – демиш болуп койсом, аялдар чок баскандай секиришти:
– Кой, айланайын, ошол киши менен калтырап чогуу кеткенден көрө, чарпаяда түнөгөнүбүз жакшы.
– Мейли анда, жакшы калыңыздар, – деп сыртка чыгып баратсам жуп босогодон кайни менен бет келише түштүм. Бети кызарып кетиптир, караңгыда тоо койнунда эмне кылып, эмне койгонун бир өзү билет.
– Сиз кайда? – деди.
– Айылга, – десем, мени менчиктеп алганбы бул кургур, бети-башы бырыша түштү:
– Бүгүн түнөйбүз дешти го, мен сиздин жаныңыздан орун ала калайын деп чуркап келгем, – акырын шыбырады.
Көзү кызарып, оозунан жалын чыгып, болбой калыптыр. Кудай сакта-а, кеткенге аракет кылып жакшы кылыптырмын, бул кебетеси менен жаныма жатып алып аялдарды да көзгө илбей түнү менен жабышып, абийиримди айрандай төкмөк экен.
– Менин жаныма жаткыдай көзүңө ким көрүнүп жатам? ! – кабагымды бүркөдүм, – Кой, кайним оюнуңду менден алыс барып ойно! – көкүрөгүнөн түртүп жиберип, эки кадам таштап карасам, буурул чач бизди карап туруптур машинесинин жанында. Мен таксистке барып, багажниктен жүктөрүмдү алып жатсам, тигинин айдоочусу жаныма жете келип, жүктөрүмдү өздөрүнүн машинесине ташып салды. Машинеси абдан кымбат көрүнгөн, кооз экен. Арткы орундукка отурсам, буурул чач да арткы орундукка отурду.
– Поклонниктер кадам бастырбай тооруп жатышабы? – деди киши күлүмсүрөй. Кайнини айтып жатканын түшүндүм, кайдыгер гана:
– Жаш жигит да. Жаш кезде адамдын оюна нелер гана келбейт, – деп койдум. Киши каткырды:
– Жаш деп. А өзүңүз канчадасыз? Менимче, сиз деле карый элексиз. Энеңиздин сүтү оозуңуздан кете электей эле көрүнүп жатасыз.
– Эми бул жигиттей жаш эмесмин да, – демиш болдум.
– Бараткан райондон болосузбу? – киши сөздү башкага бурду.
– Жок, ошол районго келин болуп түшкөм. Өзүм аркалыкмын, – дедим алардын тили менен айтып.
– Жердешим болот турбайсызбы, мен да бул жакка иштегенге келгениме эки жылдын жүзү болду.
– Анан жагып жатабы?
– Жакпаганда эмне, иштеп жатабыз... Күйөөңүздү аябай сагынгансыз го э, машине бузулганда чыдамыңыз кетип, бир түн күтө албай жолго чыктыңыз? – кеп дагы башка темага бурулду.
– Ии, – деп күлүп койдум, – Эрди сагынбаса болчу беле...
– Сиз жаш болгонуңуз менен абдан акылдуу экенсиз, – деп тамшанып алды, – Орду менен ойлонуп сүйлөгөн. Сулуу да экенсиз. Күйөөңүздү бир көрсөм болот экен.
Экөөбүздүн сөзүбүз уланып кетти. Орой деп жатышкан адамдан мынчалык тамашакөйлүктү күтпөдүм эле. Анекдотторду айтса, менин оозум күлкүдөн жыйылбай калды.
– Сен мага жактың. Жакшылап тааныш болуп жүрөлү. Менин атым Айдар, – деди.
– Менин атым Ханум, – десем, таң калгандай кашын серпти:
– Мындай атты биринчи угушум, демек, бактылуу болот экенсиң.
– Сиздей байкелер турганда мен азыр деле бактылуумун, – деп көзүмдү сүзүп койдум. Тиги дароо эле түшүндү.
– Кайда иштейсиң, Ханум?
– Эч кайда. Бишкекте иштеп келатам, эми кетпейм го, айылда иш деле жок, үйдүн тиричилигин кылам да.
– Туура, кетпей эле кой. А бирок, үйдүн тиричилигине жетишесиң. Жаш кезде коом үчүн иштеш керек. Билимиң барбы? Кесибиң ким?
– Жогорку билимим жок, тигүүчүлүктү эле бүткөм.
– Ммм... – киши чачын сылап ойлонуп калды, – Мага катчы болуп барасыңбы? Так ушул учурда катчы издеп жаткам, мурда иштеген келин декретке чыккан.
– Сиз чыгардыңызбы аны декретке, – деп каткырсам, ал да кошо каткырды.
– Жок ай, өзүнүн күйөөсү эле чыгарды, – деп. Анан: – Кааласаңыз сизди чыгарам, – десе болобу. Мен айдоочу тарапка кашымды кактым: “уят эмеспи”, – дегенчелик кылып.
– Анын кулагы дүлөй, көзү сокур мени менен жүргөндө. Тартынба, – деп койду. Чын эле окшойт, биз качантан бери каткырышып келатабыз, айдоочунун бет териси бир өзгөрүп койбоду.
Ошентип, ар кайсыны сүйлөп келатып арабыз жакындагандай боло түштү. Бир убакта мага жанаша отуруп, далыма колун артып кучактап алды. Мен да тек койдум. Кайра ансайын ыктадым эле, анымды сезип, баштагыдан ишенимдүү боло түштүбү, кофтамдын ичинде колун салды. Менин көзүм сүзүлө калды. Бирок, токтоо эркек экен андан ары өткөн жок. Жолдун кантип кыскарганын сезбей калыптырбыз, бир убакта карасам эле кайын журтумдун айылына кирип баратабыз. Дароо колун силкип таштап, кол баштыгымдан узун көйнөгүм менен жоолугумду алып чыксам таң кала тиктеп турду.
– Сиз ары карай турасызбы, мен кийим алмаштырышым керек, – дедим.
– Аа, бул келиндердин фокусубу? – деп каткырды, – Ой, силер шумдук элесиңер, чыпчыйган шым, кофта кийип, чачты жайып алып анан күйөөңөргө жакындаганда узун көйнөк кийип, жоолук салынып үлбүрөп калат турбайсыңарбы? Мени ары каратып эмне кыласың, алмаштыра бер, андан көрө мен сага жардам берейин, – деп болбойт.
“Ээ, эмне кылсаң ошол кыл” дедим да, аны каратып туруп чечине баштадым. Кофтамды чечтим эле ич кийимимди өлө кымбатынан тандаган болчумун, бир көргөн көзгө дароо уруна тургандайынан. Апапакай, торчолору да бир шумдук. Анымды көрүп оозу ачылып, жылаңач каруумдан сылагылап жиберди өзүн токтото албай. Сайкал айтты эле: “Биринчи ич кийимиңди түзүктө, эркектер ич кийимдин кооздугуна аары гүлгө жабышкансып гана жабышышат”, – деп. Ой, курган Сайкал ой, айтканы чын тура. Азыр менин жанымда отурган эркектин көзүн көрсөңөр, менин чын айтканыма ишенет элеңер. Тим эле көзү күйүп кетти го, чиркин. Мен да маалкатып, дагы-дагы кооз ич кийимимди көр дегенсип, шашпай кыймылдап шымымды да чечтим. Негизи, шымымды чечпей эле үстүнөн көйнөктү кийип алсам деле болмок. Бирок, эркекке лифчигим сыяктуу эле трусам да кымбаттын кымбаты, кооздун коозу экенин көрсөткүм келди. Ал шилекейин кылк жутуп алды.


"АЛАМ!" дегендер
төмөнкү сүрөттү бассаңар
менин +996777329784
ватсап номурума
"Ханум айылга келдини алам!"
деген кабар келет: